2028ലെ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ ഇനിയും ഔദ്യോഗികമായി തുടങ്ങിയിട്ടില്ലെങ്കിലും, റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ അധികാരാവകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പോരാട്ടം ഇതിനകം രൂപംകൊള്ളുകയാണ്. നിലവിലെ അമേരിക്കൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായ സ്വാധീനമുള്ള വ്യക്തികളിൽ ഒരാളായ ഡോണൾഡ് ട്രംപ് കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശാബ്ദമായി റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിയുടെ ദിശയും ഭാഷയും വോട്ടർ അടിത്തറയും മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതിനാൽ 2028ൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാനാർത്ഥിയാകാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ “ട്രംപിസം” എന്ന രാഷ്ട്രീയ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശി ആര് എന്ന ചോദ്യം സ്വാഭാവികമായും ഉയരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ ചർച്ച രണ്ട് പ്രധാന പേരുകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ്, ജെഡി വാൻസ്, മാർക്കോ റുബിയോ എന്നിവരുടെ പേരുകളിലാണ് അത്. ഒരാൾ ട്രംപിന്റെ ജനകീയ ദേശീയതയുടെ സ്വാഭാവിക തുടർച്ചയായി കണക്കാക്കപ്പെടുമ്പോൾ, മറ്റെയാൾ ഭരണപരിചയവും നയപരമായ പക്വതയും കൊണ്ട് മുന്നേറുന്ന സ്ഥാനാർത്ഥിയായി ഉയർന്നുവരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി ജെഡി വാൻസിനെ ട്രംപിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പിൻഗാമിയായി കാണുന്ന പ്രവണത ശക്തമായിരുന്നു. തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ വോട്ടർമാരിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ കഴിയുന്ന ഭാഷ, ആഗോളവൽക്കരണ വിമർശനം, അതിർത്തി സുരക്ഷയ്ക്കുള്ള പിന്തുണ, “അമേരിക്ക ആദ്യം” ആശയവുമായി ഐക്യം എന്നിവയാണ് അദ്ദേഹത്തെ മാഗാ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രതിനിധിയായി ഉയർത്തിയത്. ട്രംപിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അടിത്തറയായ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളും വ്യാവസായിക സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ അസന്തുഷ്ട വോട്ടർമാരും വാൻസിനോട് അടുപ്പം പുലർത്തുന്നു എന്ന വിലയിരുത്തലും ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് പരമ്പരാഗത റിപ്പബ്ലിക്കൻ നേതാക്കളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ജനകീയ കോപത്തെയും സാംസ്കാരിക രാഷ്ട്രീയത്തെയും ഒരുമിച്ച് അവതരിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയുന്നുവെന്ന ധാരണ അദ്ദേഹത്തെ ശക്തമാക്കി.
എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ സ്ഥിതി ഒരിക്കലും സ്ഥിരമല്ല. കഴിഞ്ഞ മാസങ്ങളിലായി മാർക്കോ റൂബിയോയുടെ ഉയർച്ച റിപ്പബ്ലിക്കൻ വൃത്തങ്ങളിൽ പുതിയ കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്ക് വഴി തുറന്നിരിക്കുകയാണ്. ഒരുകാലത്ത് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപിത വിഭാഗവുമായി ചേർന്നുനിന്ന നേതാവായി വിമർശിക്കപ്പെട്ട റൂബിയോ ഇപ്പോൾ ട്രംപിന്റെ ആന്തരിക വലയത്തിൽ വിശ്വസ്തനും കാര്യക്ഷമനുമായ നേതാവായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഭരണകൂടത്തിൽ അദ്ദേഹം വഹിക്കുന്ന പ്രധാന ചുമതലകൾ, വിദേശനയത്തിൽ ലഭിച്ച പ്രാധാന്യം, ട്രംപുമായുള്ള അടുത്ത ബന്ധം എന്നിവയാണ് അദ്ദേഹത്തെ 2028 ചർച്ചകളിൽ ഗൗരവമുള്ള പേരാക്കി മാറ്റിയത്. മുമ്പ് വെറും സാധ്യതയായി കണ്ടിരുന്ന പേര് ഇന്ന് പ്രായോഗിക സ്ഥാനാർത്ഥിത്വമായി കാണപ്പെടുന്നു.
റൂബിയോയുടെ ശക്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിപരമായ ഇമേജിലാണ്. ട്രംപിന്റെ ആവേശഭരിതമായ രാഷ്ട്രീയ ശൈലിക്ക് വിപരീതമായി, അദ്ദേഹം നിയന്ത്രിത ഭാഷയും നയകേന്ദ്രിത സമീപനവും സ്വീകരിക്കുന്ന നേതാവായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ചില വോട്ടർമാർക്ക് അദ്ദേഹം കൂടുതൽ “പ്രസിഡൻഷ്യൽ” ആയി തോന്നുന്നു. അമേരിക്കൻ വിദേശനയം, ദേശീയ സുരക്ഷ, കുടിയേറ്റം, സാമ്പത്തിക മത്സരം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അനുഭവസമ്പത്തും പഠിത്വവുമുള്ള നേതാവെന്ന പ്രതിച്ഛായ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ട്. ട്രംപിന്റെ ആവേശവും റൂബിയോയുടെ ഭരണപക്വതയും തമ്മിൽ സമതുലിതമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ മാതൃകയെ ചില റിപ്പബ്ലിക്കൻ വോട്ടർമാർ തേടുന്നുവെന്ന സൂചനകളും ലഭിക്കുന്നു.
വോട്ടർ സർവേകളിൽ ജെഡി വാൻസ് ഇപ്പോഴും മുന്നിലാണ് എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. റിപ്പബ്ലിക്കൻ പ്രാഥമിക തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഇപ്പോഴും ശക്തമായ പിന്തുണയുണ്ടെന്ന് പല പോളുകളും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന അത്ര വലിയ ലീഡ് ഇപ്പോൾ കുറയുന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. അതേസമയം റൂബിയോയുടെ പിന്തുണ കുത്തനെ ഉയരുന്നുവെന്ന പ്രവണത കാണുന്നു. ഇത് വെറും സംഖ്യകളിലെ മാറ്റമല്ല പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ വോട്ടർമാർ “ട്രംപിന്റെ പകർപ്പ്” വേണമോ, “ട്രംപ് കാലാനന്തര സ്ഥിരത” വേണമോ എന്ന ചോദ്യത്തെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങിയെന്ന സൂചനയാണിത്.
ജെഡി വാൻസിനെതിരെ ഉയരുന്ന വിമർശനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയപരമായ സ്ഥിരതയെക്കുറിച്ചാണ്. രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനത്തിന് മുൻപ് എടുത്ത നിലപാടുകളും ഇന്നത്തെ നിലപാടുകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ചില വോട്ടർമാർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ട്രംപിനെതിരെ നിന്നിരുന്ന ഒരാൾ പിന്നീട് ട്രംപിന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്ത സഖ്യകക്ഷികളിലൊരാളായി മാറിയത് ചിലർക്കു രാഷ്ട്രീയ സൗകര്യവാദമായി തോന്നുന്നു. അമേരിക്കൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിലപാട് മാറ്റം അപൂർവമല്ലെങ്കിലും, “ആധികാരികത”യെ പ്രധാനമായി കാണുന്ന മാഗാ വോട്ടർമാർക്ക് ഇത് ചിലപ്പോൾ സംശയത്തിന് ഇടയാക്കും. പ്രത്യേകിച്ച് യുവ വോട്ടർമാരിലും സ്വതന്ത്ര ചിന്താഗതിയുള്ള റിപ്പബ്ലിക്കൻ പിന്തുണക്കാരിലും ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ട്.
അതേസമയം റൂബിയോയ്ക്കും വെല്ലുവിളികൾ കുറവല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഴയ കുടിയേറ്റ പരിഷ്കരണ നിലപാടുകളും കൂടുതൽ ഇടപെടൽ സ്വഭാവമുള്ള വിദേശനയ പിന്തുണയും മാഗാ അടിത്തറയിലെ ചിലർക്കു ഇന്നും സംശയകരമാണ്. “അദ്ദേഹം മാഗാ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നു, പക്ഷേ ആഴത്തിൽ സ്ഥാപിത റിപ്പബ്ലിക്കനാണ്” എന്ന വിമർശനം പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. ട്രംപിന്റെ ജനകീയ രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷോഭത്തെ ആകർഷണശക്തിയാക്കി മാറ്റിയ വോട്ടർമാരെ ആവേശഭരിതരാക്കാൻ റൂബിയോക്ക് സാധിക്കുമോ എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം. പാർട്ടി ഇന്ന് വെറും നയപരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് മാത്രമല്ല; അത് വികാരപരമായ പ്രസ്ഥാനവുമാണ്.
ഈ മുഴുവൻ സമവാക്യത്തിൽ ഏറ്റവും നിർണായക ഘടകം ട്രംപ് തന്നെയാണ്. റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിയുടെ ഘടന, പ്രാഥമിക തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചലനശക്തി, ധനശേഖരണം, മാധ്യമശ്രദ്ധ, വോട്ടർ ആവേശം, എല്ലാറ്റിനും മേൽ ഇപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനമുണ്ട്. ട്രംപ് തുറന്നുപറഞ്ഞ് ആരെയെങ്കിലും പിന്തുണച്ചാൽ അതു മത്സരത്തിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറ്റാൻ കഴിയും. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുമോദനം ഒരു സ്ഥാനാർത്ഥിക്ക് ദേശീയ തലത്തിൽ വിശ്വാസ്യത നൽകുകയും എതിരാളികളെ പ്രതിരോധ നിലയിലേക്ക് തള്ളുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വാൻസും റൂബിയോയും ഇപ്പോൾ വെറും വോട്ടർമാരെ മാത്രമല്ല, ട്രംപിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മനസ്സും നേടിയെടുക്കാനുള്ള പോരാട്ടത്തിലാണ്.
2028 തിരഞ്ഞെടുപ്പ് റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിക്കായി വെറും സ്ഥാനാർത്ഥി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് മാത്രമാകില്ല. ട്രംപിന്റെ പ്രസ്ഥാനം ഏത് രൂപത്തിൽ തുടരും എന്നതിന്റെ പരീക്ഷണവുമാകും അത്. വാൻസ് ജയിച്ചാൽ ട്രംപിസത്തിന്റെ കൂടുതൽ തീവ്രവും ജനകീയവുമായ രൂപം തുടർന്നേക്കാം. റൂബിയോ ഉയർന്നാൽ അതേ പ്രസ്ഥാനം കൂടുതൽ ക്രമബദ്ധവും നയപരവുമായ രൂപത്തിലേക്ക് മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. രണ്ടുപേരും ട്രംപ് കാലഘട്ടത്തിന്റെ പൈതൃകത്തിൽ നിന്നാണ് ഉയരുന്നത്, പക്ഷേ അവർ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ഭാവി വ്യത്യസ്തമാണ്.
അവസാനമായി നോക്കുമ്പോൾ, 2028ലെ പോരാട്ടം രണ്ട് വ്യക്തികൾ തമ്മിലുള്ള മത്സരം മാത്രമല്ല. അത് റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിയുടെ ആത്മാവിനായുള്ള പോരാട്ടമാണ്. അമേരിക്ക ആദ്യം എന്ന ആശയം തുടരുമോ? അതെങ്കിൽ ഏത് ശൈലിയിലാകും? വികാരാധിഷ്ഠിത ജനകീയ രാഷ്ട്രീയമായോ, അതോ സ്ഥാപനപരമായ ശക്തിയോടെ രൂപാന്തരപ്പെട്ട പുതിയ ദേശീയതയായോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമാകുന്ന ആദ്യ അധ്യായം ഇപ്പോൾ തന്നെ ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞു.
