നമ്മുടെ ഗ്രഹത്തിൽ സംഭവിച്ച വൻ പാരിസ്ഥിതിക മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ സാധാരണയായി വലിയ ഉൽക്കാപതനങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, മഞ്ഞുയുഗങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ആണ് ആലോചിക്കാറുള്ളത്. എന്നാൽ ഭൂമിയിലെ ജീവന്റെ പരിണാമത്തെത്തന്നെ മാറ്റിമറിച്ച മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? കേൾക്കുമ്പോൾ അല്പം വിചിത്രമായി തോന്നാമെങ്കിലും, മൃഗങ്ങളിൽ മലദ്വാരത്തിന്റെ പരിണാമവും വിസർജ്യത്തിന്റെ ആവിർഭാവവുമാണ് ഇന്ന് നമ്മൾ കാണുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ ലോകത്തെ സൃഷ്ടിച്ചതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചത്.
ഇതിനായി നമ്മൾ ഏകദേശം 600 ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള എഡിയാകരൻ കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് പോകണം. അന്നത്തെ ആദ്യകാല ജീവികൾക്ക് ആഹാരം കഴിക്കാൻ വായ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, ദഹിച്ച ഭക്ഷണം പുറന്തള്ളാൻ പ്രത്യേക വഴി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ‘അന്ധമായ കുടൽ’ ഉള്ള ഈ ജീവികൾ കഴിച്ച ഭക്ഷണം ദഹിച്ച ശേഷം അത് വന്ന അതേ വഴിയിലൂടെ, അതായത് വായിലൂടെ തന്നെ പുറത്തേക്ക് തള്ളുകയായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നത്.
ഈ പഴയരീതി ജീവികളുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് വലിയ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു. കഴിച്ച ഭക്ഷണം പൂർണ്ണമായി ദഹിച്ച് വായിലൂടെ പുറന്തള്ളുന്നത് വരെ അടുത്ത ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ അവയ്ക്ക് സാധിച്ചിരുന്നില്ല. തൽഫലമായി, ഇവയ്ക്ക് ആവശ്യത്തിന് ഊർജ്ജം ലഭിച്ചില്ല. ഇത് അവയുടെ ശരീരവളർച്ചയെയും പുതിയ അവയവങ്ങളുടെ വികാസത്തെയും വൻതോതിൽ മന്ദഗതിയിലാക്കി.
പിന്നീട് സംഭവിച്ച ജനിതക വ്യതിയാനങ്ങൾ കാരണം ജീവികളുടെ ശരീരഘടന നീളുകയും, കുടൽ വളർന്ന് ശരീരത്തിന്റെ മറുഭാഗത്ത് ഒരു ‘എക്സിറ്റ് പോയിന്റ്’ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെയാണ് ‘ത്രൂ-ഗട്ട്’ അല്ലെങ്കിൽ മലദ്വാരം രൂപപ്പെടുന്നത്. ഭക്ഷണം ഒരു വശത്തൂടെ കഴിച്ച് മറുവശത്തൂടെ തള്ളാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ജീവികൾക്ക് വിശ്രമമില്ലാതെ ആഹാരം കഴിക്കാനും, അത് വഴി അപാരമായ ഊർജ്ജം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാനും സാധിച്ചു.
ഈ പരിണാമ ഘട്ടത്തെ പ്രശസ്ത പ്രകൃതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ ക്രിസ് പാക്കാം വിശേഷിപ്പിച്ചത് “മലദ്വാരമില്ലെങ്കിൽ തലയുമില്ല” എന്നാണ്. കാരണം, തുടർച്ചയായി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ആഹാരം കണ്ടെത്താൻ കണ്ണുകളും മൂക്കും വായുമൊക്കെയുള്ള ഒരു ‘തല’ ജീവികൾക്ക് ആവശ്യമായി വന്നു. അങ്ങനെ വായ ഒരു വശത്തും മലദ്വാരം മറുവശത്തുമായി മാറി. നമ്മൾ ഇന്ന് കാണുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളുടെ തുടക്കം അവിടെ കുറിക്കപ്പെട്ടു.
സൗത്ത് ഓസ്ട്രേലിയയിലെ ഫ്ലിൻഡേഴ്സ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി നടത്തിയ പുതിയ പഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ഏകദേശം 540 ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നടന്ന ‘കേംബ്രിയൻ സ്ഫോടനത്തിന്’അതായത് ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളുടെ പെട്ടെന്നുള്ള വൈവിധ്യവൽക്കരണത്തിന് കാരണം ഈ “മലം വിപ്ലവം” ആയിരുന്നു എന്നാണ്. ആധുനിക കടലിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും ആവാസവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അടിത്തറയിട്ടത് സമുദ്രങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയ ഈ വിസർജ്യങ്ങളായിരുന്നു.
പഴയ കാലഘട്ടത്തിലെ ജീവികളുടെ വിസർജ്യ ഫോസിലുകളെ ‘കോപ്രോലൈറ്റുകൾ’ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. കേംബ്രിയൻ കാലഘട്ടത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഇവ അപൂർവ്വമായിരുന്നുവെങ്കിലും, കാലഘട്ടത്തിന്റെ മധ്യത്തോടെ കടലിൽ വിസർജ്യ ഫോസിലുകൾ സമൃദ്ധമായി കാണപ്പെട്ടു. ജീവികളുടെ വലിപ്പവും ഭക്ഷണരീതിയും മാറിയതനുസരിച്ച് പൂപ്പുകളുടെ ആകൃതിയും വലിപ്പവും ഘടനയും മാറുന്നതായി ശാസ്ത്രജ്ഞർ കണ്ടെത്തി.
ആദ്യകാല ആർത്രോപോഡുകൾ പോലെയുള്ള ജീവികൾ ഷെല്ലുകളും മറ്റ് ചെറിയ ജീവികളെയും തിന്നാൻ തുടങ്ങിയതോടെ, അവയുടെ വിസർജ്യത്തിലൂടെ കാർബണും പോഷകങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളിലേക്ക് വൻതോതിൽ കലർന്നു. ഡോ. റസ്സൽ ബിക്ക്നെൽ വ്യക്തമാക്കുന്നത് പോലെ, സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോഷകങ്ങൾ എത്തിക്കാൻ ഈ വിസർജ്യ പെല്ലറ്റുകൾ സഹായിച്ചു. ഇത് കടലിലെ സസ്യങ്ങൾക്കും മറ്റ് ജീവികൾക്കും ആവശ്യമായ വളമായി മാറി.
ഈ ‘വിസർജ്യ സ്ഫോടനം’ സമുദ്രത്തിന്റെ ഘടനയെത്തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. അതുവരെ സമുദ്ര അടിത്തട്ടിൽ വ്യാപിച്ചിരുന്ന സൂക്ഷ്മജീവികളുടെ പാളികൾ നശിച്ചു. ഇത് ഭൂമിയിലെ ആദ്യത്തെ കൂട്ട വംശനാശത്തിന് കാരണമായെങ്കിലും, അതിലും വലിയ വൈവിധ്യമുള്ള പുതിയ ജീവിവർഗ്ഗങ്ങൾക്ക് വഴിതുറക്കാൻ ഈ മാറ്റം കാരണമായി.
ചരിത്രപരമായി, ഓക്സിജന്റെ അളവ് കൂടിയതാണ് കേംബ്രിയൻ കാലഘട്ടത്തിലെ ജീവന്റെ സ്ഫോടനത്തിന് കാരണമെന്നാണ് നമ്മൾ കരുതിയിരുന്നത്. എന്നാൽ പുതിയ ഡാറ്റ കാണിക്കുന്നത്, പുരാതന ജീവികളുടെ വിസർജ്യവും അതിലൂടെ ഉണ്ടായ പോഷക ചക്രവുമാണ് ഭൂമിയിലെ ജീവന്റെ വികാസത്തിന് ഇന്ധനമായത് എന്നാണ്. ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരിക്കും ‘വിസർജ്ജനം’, ‘സ്ഫോടനം’ എന്നീ വാക്കുകൾ ചേർത്തുപറയുന്നത് ഭൂമിയുടെ പച്ചപ്പിന് കാരണമായ ഒരു പോസിറ്റീവ് കാര്യത്തിന് വഴിവെക്കുന്നത്.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (AI SOURCES)
