പുരുഷന്മാർ കുട ചൂടിയാൽ നാണക്കേടായിരുന്നോ? ഫറവോമാരുടെ സിംഹാസനം മുതൽ തൃശ്ശൂർ പൂരം വരെ; കുട ലോകം കീഴടക്കിയ കഥ

പ്രകൃതിയുടെ വന്യതയ്ക്ക് മുന്നിൽ മനുഷ്യൻ പതറിനിന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. കത്തുന്ന സൂര്യപ്രകാശവും തുള്ളിക്കൊരുകുടം പെയ്യുന്ന കനത്ത മഴയും മനുഷ്യന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെയും യാത്രകളെയും തടസ്സപ്പെടുത്തിയപ്പോഴാണ്, പ്രകൃതിയെ ഒരു പരിധി വരെ സ്വന്തം കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു ഉപകരണം അവൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത്. ഇന്ന് നാം വളരെ സാധാരണമായി കാണുന്ന, വീടിന്റെ കോണിലോ ബാഗിന്റെ ഉള്ളിലോ ഒതുക്കി വെക്കുന്ന കുട എന്ന ആ അത്ഭുതം കേവലം ഒരു നിത്യോപയോഗ സാധനം മാത്രമല്ല. അത് മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനത്തിന്റെയും സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെയും ഒപ്പം സാമൂഹിക പദവിയുടെയും അയ്യായിരത്തിലധികം വർഷത്തെ കഥ പറയുന്ന വലിയൊരു ചരിത്ര സ്മാരകമാണ്. നൈൽ നദിക്കരയിലെ ഈജിപ്ഷ്യൻ കൊട്ടാരങ്ങളിൽ നിന്നും ആരംഭിച്ച് ചൈനയിലെ ചക്രവർത്തിമാരുടെ സിംഹാസനങ്ങളിലൂടെ കടന്ന്, ലണ്ടനിലെ തെരുവുകളിലെ സൌമ്യരായ പ്രഭുക്കന്മാരുടെ ഫാഷൻ ചിഹ്നമായി മാറി, ഒടുവിൽ നമ്മുടെ സ്വന്തം കേരളത്തിലെ കനത്ത കാലവർഷത്തിന്റെ പ്രാണവായുവായി മാറിയ കുടയുടെ ചരിത്രം മനുഷ്യ സംസ്കാരത്തിന്റെ വികാസവുമായി അത്രമേൽ ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒന്നാണ്. പണം കൊണ്ടോ വലിപ്പം കൊണ്ടോ അളക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം മനുഷ്യനെ പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങളിൽ നിന്ന് കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ഈ കുടയുടെ പരിണാമത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അത് ലോകചരിത്രത്തെ തന്നെ എങ്ങനെയാണ് മാറ്റിമറിച്ചതെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കും.

നമുക്ക് ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിലൂടെ അയ്യായിരം വർഷം പുറകോട്ട് സഞ്ചരിക്കാം. പുരാതന ഈജിപ്തിലേക്ക് നോക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെപ്പോലെ മഴയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനായിരുന്നില്ല അവർ കുടകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. അവിടെ കുടകൾ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷണം നൽകാനുള്ളവ മാത്രമായിരുന്നു, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവയെ ‘പാരസോൾ’ എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. ഈജിപ്ഷ്യൻ പുരാണങ്ങളിൽ ആകാശത്തിന്റെ ദേവതയായ ‘നട്ട്’ തന്റെ ശരീരം കൊണ്ട് ഭൂമിയെ മുഴുവൻ ഒരു കുട പോലെ മൂടി സംരക്ഷിക്കുന്നു എന്നൊരു സങ്കല്പമുണ്ടായിരുന്നു. ഇതിന്റെ അനുകരണമെന്നോണം ഈജിപ്തിലെ ഫറവോമാരും പുരോഹിതന്മാരും വലിയ കുടകൾക്ക് കീഴിലാണ് നടന്നിരുന്നത്. ഈ കുടകൾ ഈന്തപ്പനയോലകൾ, വിലപിടിപ്പുള്ള തുണികൾ, മയിൽപ്പീലി എന്നിവ കൊണ്ടാണ് നിർമ്മിച്ചിരുന്നത്. അക്കാലത്ത് കുട പിടിക്കുക എന്നത് ഒരു സാധാരണക്കാരന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത കാര്യമായിരുന്നു; അതൊരു വലിയ പദവിയുടെയും അധികാരത്തിന്റെയും ചിഹ്നമായിരുന്നു. ആരുടെയെങ്കിലും തലയ്ക്ക് മുകളിൽ ഒരു കുട നിവർത്തിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അയാൾ സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും ഉന്നതനായ വ്യക്തിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു. മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിലെ അസീറിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിലും രാജാവിന് മാത്രമേ കുട ഉപയോഗിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. രാജാവിന്റെ കുടയ്ക്ക് കേടുപാടുകൾ വരുത്തുന്നത് വധശിക്ഷ വരെ ലഭിക്കാവുന്ന വലിയൊരു കുറ്റമായാണ് അന്ന് കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്.

Also Read: മരങ്ങൾ ഇനി നിയമപരമായ വ്യക്തികൾ; ചരിത്രം കുറിച്ച് കാനഡയിലെ ചെറുപട്ടണം

ഈജിപ്തുകാർ കുടയെ സൂര്യനിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള മാർഗ്ഗമായി കണ്ടപ്പോൾ, അതിനെ മഴയെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള ആയുധമാക്കി മാറ്റിയത് പുരാതന ചൈനക്കാരാണ്. ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ചൈനയിലാണ് ലോകത്തിലാദ്യമായി ജലത്തെ പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയുന്ന കുടകൾ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. മുളങ്കമ്പുകൾ കൊണ്ട് അസ്ഥിവാരമുണ്ടാക്കി, അതിന് മുകളിൽ കട്ടിപ്പട്ടോ കനത്ത കടലാസോ ഒട്ടിച്ച്, അതിലേക്ക് മെഴുക് അല്ലെങ്കിൽ ലാക്കർ പുരട്ടിയാണ് അവർ ഈ കുടകൾ നിർമ്മിച്ചത്. മെഴുകിന്റെ സാന്നിധ്യം കാരണം മഴവെള്ളം കുടയ്ക്ക് മുകളിൽ വീഴുമ്പോൾ അത് ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങാതെ പുറത്തേക്ക് ഒലിച്ചുപോയി. ചൈനയിലും കുടകൾ ആദ്യകാലത്ത് ചക്രവർത്തിമാരുടെ പ്രൗഢിയുടെ പ്രതീകമായിരുന്നു. ചൈനീസ് ചക്രവർത്തിമാർ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ഒന്നിന് മുകളിൽ ഒന്നായി നാല് തട്ടുകളുള്ള വലിയ കുടകൾ അവർക്ക് മുകളിലായി സേവകർ പിടിച്ചിരുന്നു. ചൈനയിലെ മഞ്ഞ നദിക്കരയിലൂടെയുള്ള വ്യാപാര ബന്ധങ്ങളിലൂടെ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ പതുക്കെ കൊറിയയിലേക്കും ജപ്പാനിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. ജപ്പാനിൽ എത്തിയപ്പോൾ കുടകൾ അവരുടെ പരമ്പരാഗത സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുകയും, ‘വാഗാസ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന മനോഹരമായ ജാപ്പനീസ് പേപ്പർ കുടകൾ ഗെയ്ഷമാരുടെയും സമുറായികളുടെയും ജീവിതത്തിന്റെ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ഘടകമായി പരിണമിക്കുകയും ചെയ്തു.

കിഴക്കൻ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യാപാര പാതകൾ വഴി കുടകൾ പതുക്കെ യൂറോപ്പിലേക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് പുരാതന ഗ്രീസിലേക്കും റോമിലേക്കും എത്തിച്ചേർന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെ കുടകളുടെ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിന് വലിയൊരു മാറ്റമുണ്ടായി. ഗ്രീസിലും റോമിലും കുടകൾ പൂർണ്ണമായും സ്ത്രീകളുടെ ഒരു ഫാഷൻ ആക്സസറി മാത്രമായി മാറി. മാന്യ കുടുംബങ്ങളിലെ സ്ത്രീകൾ മാത്രമേ പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ കുടകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. വാല്മീകികളും ദാസിമാരും തങ്ങളുടെ യജമാനത്തിമാർക്ക് വേണ്ടി കുടകൾ പിടിച്ചു നടക്കുന്നത് റോമൻ തെരുവുകളിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയായിരുന്നു. എന്നാൽ രസകരമായ കാര്യം, അക്കാലത്തെ പുരുഷന്മാർ കുട ഉപയോഗിക്കുന്നത് വലിയൊരു അപമാനമായിട്ടാണ് കരുതിയിരുന്നത്. കുട പിടിക്കുന്ന പുരുഷന്മാർക്ക് പൗരുഷമില്ലെന്നും അവർ ദുർബലരാണെന്നും സമൂഹം വിധിയെഴുതി. കനത്ത മഴയോ വെയിലോ ഉണ്ടായാൽ പോലും റോമൻ പുരുഷന്മാർ തൊപ്പികളോ കനത്ത കോട്ടുകളോ ഉപയോഗിച്ചതേയുള്ളൂ, പകരം ഒരു കുട നിവർത്താൻ അവർ ഒരിക്കലും തയ്യാറായില്ല. റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയോടെ, മധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ യൂറോപ്പിൽ നിന്ന് കുടകൾ പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമായി. നൂറ്റാണ്ടുകളോളം യൂറോപ്യന്മാർ കുടയെക്കുറിച്ച് മറന്നുപോവുകയും, കനത്ത മഴ നനഞ്ഞ് ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു.

പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടോടെ ഇറ്റലിയിലും ഫ്രാൻസിലും കുടകൾ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ഫ്രഞ്ച് കൊട്ടാരങ്ങളിൽ സിൽക്ക് തുണികൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച അത്യാഡംബര കുടകൾ രാജ്ഞിമാരുടെയും പ്രഭ്വിമാരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട ആഭരണമായി മാറി. എങ്കിലും പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതി വരെ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ പുരുഷന്മാർ കുടയോട് അകലം പാലിച്ചു തന്നെയായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്. ഇവിടെയാണ് ‘ജൊനാഥൻ ഹാൻവേ’ എന്ന ഇംഗ്ലീഷുകാരനായ സഞ്ചാരി ചരിത്രം തിരുത്തിക്കുറിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം കിഴക്കൻ രാജ്യങ്ങളിൽ യാത്ര ചെയ്തപ്പോൾ കുടയുടെ പ്രയോജനം നേരിട്ട് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. ലണ്ടനിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അദ്ദേഹം കനത്ത മഴയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു വലിയ കുടയും ചൂടി ലണ്ടനിലെ തെരുവുകളിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇതുകണ്ട് ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തെ പരിഹസിക്കുകയും തെരുവിലെ കുതിരവണ്ടിക്കാർ അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ ചെളി വാരിയെറിയുകയും ചെയ്തു. കാരണം, ആളുകൾ കുട ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ തങ്ങളുടെ കുതിരവണ്ടികളിൽ കയറാൻ ആളുണ്ടാകില്ല എന്ന് വണ്ടിക്കാർ ഭയന്നിരുന്നു. എന്നാൽ മുപ്പതോളം വർഷം ആളുകളുടെ പരിഹാസങ്ങളെ അവഗണിച്ച് ഹാൻവേ കുടയുമായി ലണ്ടൻ തെരുവുകളിൽ നടന്നു. ഒടുവിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷമാണെങ്കിലും, ലണ്ടനിലെ പുരുഷന്മാർക്ക് കുടയുടെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാവുകയും, കുട ഇംഗ്ലീഷ് മാന്യന്മാരുടെ അഥവാ ‘ജെന്റിൽമാന്മാരുടെ’ പ്രൗഢിയുടെ പ്രതീകമായി മാറുകയും ചെയ്തു.

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഉണ്ടായ വ്യാവസായിക വിപ്ലവം കുടകളുടെ നിർമ്മാണത്തിൽ വൻ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി. അതുവരെ തിമിംഗലത്തിന്റെ അസ്ഥികളോ മരക്കഷ്ണങ്ങളോ കൊണ്ടായിരുന്നു കുടയുടെ അസ്ഥികൂടം നിർമ്മിച്ചിരുന്നത്, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവയ്ക്ക് കനത്ത ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ 1852-ൽ സാമുവൽ ഫോക്സ് എന്ന ഇംഗ്ലീഷുകാരൻ സ്റ്റീൽ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഭാരം കുറഞ്ഞതും ശക്തവുമായ ‘യു-ആകൃതിയിലുള്ള’ കമ്പികൾ കണ്ടുപിടിച്ചു. ഇത് കുടകളുടെ ഭാരം പകുതിയായി കുറയ്ക്കുകയും അവയ്ക്ക് നല്ലൊരു ആകൃതി നൽകുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ കുടകളുടെ വില കുറയുകയും സാധാരണക്കാർക്ക് ഇത് എളുപ്പത്തിൽ വാങ്ങാൻ സാധിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ 1928-ൽ ജർമ്മനിയിലെ ഹാൻസ് ഹാപ്റ്റ് എന്ന പോക്കറ്റ് സൈസിലുള്ള, മടക്കി വെക്കാവുന്ന കുടകൾ കണ്ടുപിടിച്ചതോടെ കുടകളുടെ ലോകത്ത് അടുത്ത വിപ്ലവം നടന്നു. ഇത് യാത്രക്കാർക്ക് ബാഗുകളിൽ എളുപ്പത്തിൽ കൊണ്ടുനടക്കാവുന്ന ഒന്നായി മാറി. പിന്നീട് നൈലോൺ, പോളിസ്റ്റർ തുടങ്ങിയ തുണികളുടെ വരവോടെ കുടകൾ പൂർണ്ണമായും ചോർച്ചയില്ലാത്തതും ദീർഘകാലം ഈടുനിൽക്കുന്നതുമായ ഇന്നത്തെ രൂപത്തിലേക്ക് പരിണമിച്ചു.

Also Read: പേര് ‘വിഷ്ണു’, രാജ്യം ഇന്തോനേഷ്യ! നൂറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും മായാത്ത ആത്മബന്ധത്തിന്റെ വേരുകൾ

ആഗോള ചരിത്രം ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും, നമ്മുടെ കൊച്ചു കേരളത്തിന് കുടയുമായി വളരെ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു സാംസ്കാരിക ബന്ധമുണ്ട്. പണ്ടുകാലത്ത് കേരളത്തിൽ പനയോലയും മുളയും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ‘ഓലക്കുടകൾ’ ആയിരുന്നു ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. കാർഷിക സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ഈ ഓലക്കുടകൾ കേവലം വെയിലിനും മഴയ്ക്കും മാത്രമല്ല, വലിയൊരു സാമൂഹിക വിവേചനത്തിന്റെ അടയാളം കൂടിയായിരുന്നു. സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിന്റെ കാലത്ത് താഴ്ന്ന ജാതിയിലുള്ള മനുഷ്യർക്ക് മുന്നിൽ കുട നിവർത്തിപ്പിടിച്ചു നടക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ കാലം മാറിയതോടെ, സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കളുടെ പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഫലമായി കുട എല്ലാവരുടെയും അവകാശമായി മാറി. മഹാബലി തമ്പുരാന്റെ വരവറിയിക്കുന്ന ഓണക്കാലത്ത് കക്ഷത്തിൽ ഒരു ഓലക്കുടയുമായാണ് നാം മാവേലിയെ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നത്. തൃശ്ശൂർ പൂരത്തിന്റെ കുടമാറ്റം കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക പ്രൗഢി ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വിളിച്ചോതുന്ന ഒന്നാണ്. പിന്നീട് തുണി കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച കറുത്ത വലിയ കുടകളുടെ കാലം വന്നു. ‘പോപ്പി’, ‘ജോൺസ്’ തുടങ്ങിയ പ്രശസ്തമായ മലയാളി ബ്രാൻഡുകൾ കുട നിർമ്മാണ രംഗത്തേക്ക് കടന്നുവന്നതോടെ കേരളം ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ കുട ഉത്പാദന കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായി മാറി. ഇന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കുള്ള കുട്ടിശ്ശങ്കരൻ കുടകൾ മുതൽ സ്ത്രീകളുടെ ബാഗുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്ന അഞ്ച് മടക്കുള്ള കുടകൾ വരെ നമ്മുടെ നിത്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

നൈൽ നദിക്കരയിലെ രാജകീയ പ്രൗഢിയിൽ നിന്നും ആരംഭിച്ച് ഇന്ന് നമ്മുടെ കൈകളിലെത്തി നിൽക്കുന്ന കുടയുടെ ഈ യാത്ര സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ മാത്രം വിജയമല്ല. അത് പ്രകൃതിയോട് പൊരുതി ജയിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹത്തിന്റെ തെളിവാണ്. കാലം മാറി, ഫാഷനുകൾ മാറി, വലിയ വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും അത്യാധുനിക വാഹനങ്ങളും വന്നെങ്കിലും, കനത്ത ഒരു മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ കത്തുന്ന വെയിൽ വരുമ്പോൾ ഒരു മനുഷ്യന് ആശ്രയിക്കാൻ ഇന്നും ഈ ചെറിയ കുടയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല. വിപണിയിൽ സ്മാർട്ട് കുടകളും ബ്ലൂടൂത്ത് ഘടിപ്പിച്ച കുടകളും വരെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. എങ്കിലും, മഴയുടെ സംഗീതത്തിനൊപ്പം ആകാശത്തിന് കീഴിൽ നമുക്കൊരു തണലൊരുക്കുന്ന കുട, വരും തലമുറകളുടെ ജീവിതത്തിലും പ്രകൃതിക്കെതിരായ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തനായ കാവൽക്കാരനായി തന്നെ തുടരും എന്നതിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല.

NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (AI SOURCES)