ഏഷ്യയിലെ പ്രധാന യാത്രാ കേന്ദ്രങ്ങൾക്കിടയിൽ എളുപ്പത്തിലുള്ള റൂട്ടാണെങ്കിലും, ഫ്ലൈറ്റ് ട്രാക്കിംഗ് മാപ്പുകളിൽ ടിബറ്റൻ പീഠഭൂമിക്ക് മുകളിലുള്ള ആകാശം എപ്പോഴും ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നതായി കാണാം. രാഷ്ട്രീയ തർക്കങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് കടുത്ത ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അപകടങ്ങളും കർശനമായ വ്യോമയാന സുരക്ഷാ ചട്ടങ്ങളും കാരണമാണ് കൊമേഴ്സ്യൽ എയർലൈനുകൾ ഹിമാലയത്തിനും ടിബറ്റൻ പീഠഭൂമിക്കും മുകളിലൂടെയുള്ള യാത്രകൾ ഒഴിവാക്കുന്നത്. വിമാനങ്ങളുടെ സാങ്കേതിക പരിമിതികളും ഈ മലനിരകളുടെ തീവ്രമായ ഉയരവുമാണ് ഇതിന് പിന്നിലെ പ്രധാന കാരണം.
വിമാനത്തിന്റെ കാബിൻ മർദ്ദം നഷ്ടപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, സുരക്ഷാ ചട്ടപ്രകാരം ഉടൻതന്നെ 10,000 അടി (3,048 മീറ്റർ) ഉയരത്തിലേക്ക് താഴേണ്ടതുണ്ട്. വിമാനങ്ങളിലെ കെമിക്കൽ ഓക്സിജൻ ജനറേറ്ററുകൾക്ക് 15 മുതൽ 22 മിനിറ്റ് വരെ മാത്രമാണ് ശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്ന വായു നൽകാൻ സാധിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ശരാശരി 4,500 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള ടിബറ്റൻ പീഠഭൂമിക്ക് മുകളിലൂടെ പറക്കുമ്പോൾ സുരക്ഷിതമായ ഉയരത്തിലെത്താൻ 20 മിനിറ്റിൽ കൂടുതൽ സമയമെടുക്കും എന്നതിനാൽ ഇത് വലിയ സുരക്ഷാ ഭീഷണിയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.
അതുപോലെ, എഞ്ചിൻ തകരാറുകൾ ഉണ്ടായാൽ വിമാനങ്ങൾക്ക് സാധാരണ ഉയരത്തിൽ തുടരാനാകില്ല. എവറസ്റ്റ് ഉൾപ്പെടെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന കൊടുമുടികളുള്ള ഹിമാലയത്തിന് മുകളിലൂടെ ഒറ്റ എഞ്ചിനിൽ പറക്കുന്നത് വിമാനങ്ങളെ അപകടത്തിലാക്കും. കൂടാതെ, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ പരന്നുകിടക്കുന്ന ഈ മേഖലയിൽ വലിയ വൈഡ് ബോഡി ജെറ്റുകൾക്ക് ഇറങ്ങാൻ പാകത്തിലുള്ള എമർജൻസി റൺവേകളുടെ അതീവ കുറവുമുണ്ട്. ല്ഹാസ ഗൊങ്കാർ പോലുള്ള ചുരുക്കം ചില വിമാനത്താവളങ്ങൾ തീവ്രമായ ഉയരത്തിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.
യാത്രക്കാരുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് എപ്പോഴും മുൻഗണന നൽകുന്നതിനാൽ, ഈ സാങ്കേതിക പരിമിതികളും എമർജൻസി റൺവേകളുടെ അഭാവവും ഹിമാലയത്തിന് മുകളിലൂടെയുള്ള വിമാന സർവീസുകൾക്ക് വലിയ തടസ്സമായി തുടരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ഈ അതിരുകൾ വ്യോമയാന മേഖലയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ് ഉയർത്തുന്നത്.
