കടലിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്ന് നൂറുകണക്കിന് അടി താഴെ, സൂര്യപ്രകാശമില്ലാത്ത ഇരുണ്ട ലോകത്ത്, മനുഷ്യർ മാസങ്ങളോളം ജീവിക്കുന്നു. പുറത്തുള്ള ലോകവുമായി ബന്ധമില്ല, പകലോ രാത്രിയോ തിരിച്ചറിയാൻ വഴിയില്ല, ചുറ്റും ഇരുമ്പ് മതിലുകൾ മാത്രം. ഓരോ ശബ്ദവും, ഓരോ ചോർച്ചയും, ഓരോ യന്ത്രത്തിന്റെ വിറയലും ജീവനും മരണവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാകാവുന്ന ഒരു ലോകം. അതാണ് ഒരു അന്തർവാഹിനിയുടെ ജീവിതം. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അതൊരു അത്യാധുനിക യുദ്ധയന്ത്രമായി തോന്നാം. പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ കഴിയുന്ന നാവികരുടെ ജീവിതം അതിലും കൂടുതൽ അതിശയിപ്പിക്കുന്നതും മാനസികമായി വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞതുമാണ്.
ഒരു അന്തർവാഹിനിയിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ സാധാരണ സൈനിക പരിശീലനം മാത്രം മതിയാകില്ല. അവിടെ ജീവിതം നയിക്കാൻ പ്രത്യേക മാനസിക കരുത്തും അസാധാരണമായ ക്ഷമയും ആവശ്യമാണ്. കാരണം, അന്തർവാഹിനിയിലെ ജീവിതം ഒരേസമയം അത്യന്തം വിരസവും അതീവ അപകടകരവുമാണ്. മണിക്കൂറുകളോളം ഒന്നും സംഭവിക്കാതിരിക്കാം. എന്നാൽ ഒരു ചെറിയ പിഴവ് പോലും ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കകം ദുരന്തമായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അന്തർവാഹിനി നാവികർ കടുത്ത പരിശീലനത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. മുൻ നാവികസേനാംഗങ്ങളുടെ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ, വർഷങ്ങളായി പഠിക്കേണ്ട സാങ്കേതിക അറിവുകൾ വെറും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവരുടെ തലയിൽ നിറയ്ക്കപ്പെടുന്നു.
അന്തർവാഹിനിയിലെ സമയം പോലും സാധാരണ മനുഷ്യജീവിതത്തെ പോലെ ഒഴുകുന്നില്ല. അവിടെ ജീവിതം ആറ് മണിക്കൂർ വീതമുള്ള ചക്രങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ആറ് മണിക്കൂർ ഉറക്കം, ആറ് മണിക്കൂർ വാച്ച് ഡ്യൂട്ടി, ആറ് മണിക്കൂർ വ്യക്തിപരമായ സമയം പിന്നെ അതേ ചക്രം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കും. ഇത്തരമൊരു ജീവിതരീതി ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ജൈവ ഘടികാരത്തെ തകർക്കും. സൂര്യോദയമോ സൂര്യാസ്തമയമോ കാണാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ, നാവികർക്ക് സമയം തിരിച്ചറിയാനാകാതെ പോകും. പലർക്കും ദിവസങ്ങൾ പോലും കലങ്ങി പോകാറുണ്ട്.
ഒരു അന്തർവാഹിനിക്കുള്ളിലെ വായു പോലും വ്യത്യസ്തമാണ്. സുരക്ഷാ കാരണങ്ങളാൽ ഓക്സിജന്റെ അളവ് നിയന്ത്രിച്ചിരിക്കും. എന്നാൽ ഈ കുറവ് നാവികരുടെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ബാധിക്കും. ക്ഷീണം വേഗത്തിൽ പിടിപെടും, പരിക്കുകളിൽ നിന്ന് മുക്തിയാകാൻ കൂടുതൽ സമയം വേണ്ടിവരും, ചിലപ്പോൾ അമിതമായ മാനസിക അസ്വസ്ഥതയും കോപവും ഉണ്ടാകാം. എന്നിട്ടും, ആ പരിമിതമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തന്നെ അവർ മാസങ്ങളോളം പ്രവർത്തിക്കണം.
അന്തർവാഹിനിയിൽ ഏറ്റവും വലിയ ഭീഷണികളിലൊന്ന് വെള്ളമാണ്. കാരണം, സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു ചെറിയ ചോർച്ച പോലും നിമിഷങ്ങൾക്കകം ദുരന്തമാകാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഓരോ തവണയും മുങ്ങിക്കയറിയതിന് ശേഷം നാവികർ അതിവേഗം ചോർച്ച പരിശോധന നടത്തും. ഒരു ചെറിയ വെള്ളത്തുള്ളി പോലും അവഗണിക്കില്ല. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം കണ്ടെത്തിയാൽ റെക്കോർഡ് സമയത്തിനുള്ളിൽ അത് പരിഹരിക്കണം. കാരണം, അവിടെ പിഴവുകൾക്ക് രണ്ടാമത്തെ അവസരം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.
ജീവിതസൗകര്യങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ അന്തർവാഹിനികൾ അത്യന്തം ഇടുങ്ങിയ ലോകങ്ങളാണ്. ഇടനാഴികൾ പലപ്പോഴും ഒരാൾക്ക് മാത്രം നടക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര ചെറുതായിരിക്കും. രണ്ട് പേർ നേർക്ക് വന്നാൽ ഒരാൾ പിന്നോട്ട് പോകേണ്ടി വരും. കുളിമുറികൾ അതിലും ചെറിയതാണ്. ചില അന്തർവാഹിനികളിൽ ആളുകൾക്ക് ഷവറിൽ നേരെ നിൽക്കാൻ പോലും സാധിക്കില്ല. കിടപ്പുമുറികളിലെ അവസ്ഥയും അതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. എല്ലാവർക്കും പ്രത്യേകം കിടക്കകൾ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. പലപ്പോഴും ഒരു ഷിഫ്റ്റ് കഴിഞ്ഞ് എഴുന്നേൽക്കുന്ന നാവികന്റെ കിടക്ക അടുത്ത ഷിഫ്റ്റുകാരൻ ഉപയോഗിക്കും. ഈ രീതിയെ “ഹോട്ട് ബങ്കിംഗ്” എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
ഇതിലേറെയും അതിശയിപ്പിക്കുന്നത്, ചില നാവികർ ഉറങ്ങുന്നത് മിസൈൽ മുറികളിലാണ് എന്നതാണ്. അവരുടെ തലക്ക് മുകളിൽ ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകളും ടോർപ്പിഡോകളും വരെ ഉണ്ടായിരിക്കാം. യുദ്ധസമയത്ത് ശത്രുവിനെ നശിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ആയുധങ്ങളോടൊപ്പം തന്നെയാണ് അവർ ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ചെലവഴിക്കുന്നത്.
എന്നാൽ ഈ ഇരുണ്ട ലോകത്തിനുള്ളിലും മനുഷ്യർ ജീവിതം കണ്ടെത്തുന്നു. അന്തർവാഹിനികളിൽ ചെറിയ ജിമ്മുകൾ ഉണ്ടാകും. അവിടെ ട്രെഡ്മില്ലുകളും വെയ്റ്റുകളും ഉപയോഗിച്ച് നാവികർ വ്യായാമം ചെയ്യും. ഭക്ഷണവും അത്ര മോശമല്ല. പിസ്സ, മീൻ വിഭവങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ വരെ പല അന്തർവാഹിനികളിലും ലഭിക്കും. കാരണം, മാസങ്ങളോളം കടലിൽ കഴിയുന്ന നാവികരുടെ മാനസികാവസ്ഥ നിലനിർത്താൻ നല്ല ഭക്ഷണം നിർണായകമാണെന്ന് നാവികസേനകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
വിനോദത്തിനായി അവർ കാർഡുകൾ കളിക്കും, സിനിമ കാണും, ബോർഡ് ഗെയിമുകൾ കളിക്കും. പുറംലോകവുമായി ബന്ധമില്ലാത്തതിനാൽ, ഈ ചെറിയ കാര്യങ്ങളാണ് അവർക്കുള്ള മാനസിക ആശ്വാസം. ക്രമേണ, ഒരു അന്തർവാഹിനിയിലെ ക്രൂ അംഗങ്ങൾ ഒരു കുടുംബമായി മാറും. മാസങ്ങളോളം ഒരേ ഇരുമ്പ് പെട്ടിക്കുള്ളിൽ കഴിയുമ്പോൾ, പരസ്പര വിശ്വാസം അവരുടെ ജീവനേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാകുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് മോഷണം പോലുള്ള കാര്യങ്ങൾ അന്തർവാഹിനികളിൽ അതീവ ഗുരുതര കുറ്റമായി കണക്കാക്കുന്നത്.
അന്തർവാഹിനികൾ സഞ്ചരിക്കുന്നത് സാധാരണ ഭൂപടങ്ങൾ നോക്കിയല്ല. സങ്കീർണ്ണമായ ഇലക്ട്രോണിക് നാവിഗേഷൻ സംവിധാനങ്ങളാണ് അവയെ കടലിന്റെ അടിയിലൂടെ നയിക്കുന്നത്. സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ, ശത്രുക്കൾക്ക് കാണാതെ, ശബ്ദമില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കേണ്ടതിനാൽ ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ അത്യന്തം നിർണായകമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് അമേരിക്ക പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ ആണവ അന്തർവാഹിനികൾ ലോകത്തിന്റെ ഏത് ഭാഗത്തേക്കും രഹസ്യമായി സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയുന്നവയാണ്. സീവോൾഫ് ക്ലാസ് പോലുള്ള അമേരിക്കൻ ആക്രമണ അന്തർവാഹിനികൾ വെള്ളത്തിനടിയിൽ അതിവേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കാനും, ടോമാഹോക്ക് മിസൈലുകൾ വഹിക്കാനും, ശത്രു അന്തർവാഹിനികളെ വേട്ടയാടാനും രൂപകൽപ്പന ചെയ്തവയാണ്.
യുഎസ്എസ് ജെറാൾഡ് ആർ. ഫോർഡ് പോലുള്ള വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലുകൾ, യുഎസ്എസ് അമേരിക്ക പോലുള്ള ആംഫിബിയസ് അസോൾട്ട് കപ്പലുകൾ, യുഎസ്എസ് എമോറി എസ്. ലാൻഡ് പോലുള്ള ഫ്ലോട്ടിംഗ് സപ്പോർട്ട് ബേസുകൾ ഇവയൊക്കെ ചേർന്നാണ് ആധുനിക നാവിക ശക്തികൾ സമുദ്രങ്ങളിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ നാവികശക്തി വെറും യുദ്ധക്കപ്പലുകളുടെ എണ്ണത്തിൽ മാത്രമല്ല, സമുദ്രത്തിൽ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കാനുള്ള ശേഷിയിലും അളക്കപ്പെടുന്നു.
ഇന്ന് ലോക രാഷ്ട്രീയം കൂടുതൽ കൂടുതൽ സമുദ്രങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രം മുതൽ ദക്ഷിണ ചൈനാ കടൽ വരെ, കടലിന്റെ നിയന്ത്രണം ആഗോള ശക്തിസമവാക്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അന്തർവാഹിനികളും യുദ്ധക്കപ്പലുകളും വെറും സൈനിക ഉപകരണങ്ങൾ മാത്രമല്ല; ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവും സൈനികവുമായ സ്വാധീനത്തിന്റെ ചിഹ്നങ്ങളാണ്.
എന്നാൽ ആ മഹത്തായ യുദ്ധയന്ത്രങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ, വെളിച്ചമില്ലാത്ത ഇടുങ്ങിയ ഇടങ്ങളിൽ, ശബ്ദമില്ലാതെ, സമയബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥയിൽ, മനുഷ്യർ ജീവിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ യാഥാർത്ഥ്യം. ലോകം ഉറങ്ങുമ്പോൾ സമുദ്രത്തിന്റെ അടിയിൽ നിശ്ശബ്ദമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ നാവികർ, ആധുനിക യുദ്ധങ്ങളുടെ ഏറ്റവും അദൃശ്യവും അതേസമയം ഏറ്റവും നിർണായകവുമായ സൈനികരാണ്.
