കാർഗിലിന് ശേഷം ഇന്ത്യൻ സേനയെ അടിമുടി മാറ്റിയ ‘സിന്ദൂർ’; ശത്രു രാജ്യങ്ങൾ ഭയപ്പെടേണ്ടത് ഇതിനെയാണ്!

വെറും 25 മിനിറ്റ്! ശത്രുരാജ്യത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ തെറ്റിക്കാൻ ഇന്ത്യൻ സേനയ്ക്ക് വേണ്ടിവന്നത് അത്രയും സമയം മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ 25 മിനിറ്റുകൾ കൊണ്ട് ഇന്ത്യ തകർത്തെറിഞ്ഞത് പതിറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളെയാണ്. ശത്രുവിന്റെ മണ്ണിൽ ‘സിന്ദൂർ’ ചാർത്തിയ ആ മിന്നൽ പ്രഹരം വെറുമൊരു തിരിച്ചടിയായിരുന്നില്ല, അത് ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ ചരിത്രത്തിലെ പുതിയൊരു അധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. ലോകം കാണാനിരിക്കുന്ന പുതിയ യുദ്ധരൂപങ്ങളുടെ ‘ട്രെയിലർ’ ആയിരുന്നു ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂർ!

ആദ്യനോട്ടത്തിൽ ഇത് പാകിസ്ഥാനിലെ ഭീകരവാദ താവളങ്ങൾക്കെതിരായ കൃത്യമായ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ അത് ഇന്ത്യയുടെ സൈനിക സംവിധാനങ്ങൾ, പ്രതിരോധ വ്യവസായം, യുദ്ധ സാങ്കേതികവിദ്യ, രഹസ്യാന്വേഷണ ഏകോപനം, രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനം എന്നിവയെല്ലാം പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ട സാഹചര്യം സൃഷ്ടിച്ച ഒരു സംഭവമായി മാറുകയായിരുന്നു. കാരണം ആക്രമണം അവസാനിച്ചെങ്കിലും അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഏകദേശം 88 മണിക്കൂറോളം നീണ്ടുനിന്ന സൈനിക വ്യാപനത്തിലൂടെയും ഉയർന്ന ജാഗ്രതയിലൂടെയും ഇന്ത്യയെ പുതിയ യാഥാർഥ്യങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു.

സിന്ദൂരിന് ശേഷം ഇന്ത്യൻ സൈന്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം ആധുനിക യുദ്ധങ്ങൾ ഇനി പരമ്പരാഗത അതിർത്തി ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ മാത്രമല്ല എന്നതാണ്. ഡ്രോണുകൾ, ഉപഗ്രഹങ്ങൾ, ഇലക്ട്രോണിക് വാർഫെയർ, കൃത്യതയുള്ള മിസൈലുകൾ, തത്സമയ ഡാറ്റ കൈമാറ്റം, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ലക്ഷ്യനിർണ്ണയം എന്നിവയാണ് ഇപ്പോൾ യുദ്ധത്തിന്റെ ഗതി നിർണയിക്കുന്നത്. “ആരാണ് കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ ശത്രുവിനെ കണ്ടെത്തുന്നത്, ആരാണ് അതിലും വേഗത്തിൽ ആക്രമിക്കുന്നത്” എന്നതാണ് ആധുനിക യുദ്ധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ചോദ്യമായി മാറിയത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ത്യൻ സായുധ സേന ഇപ്പോൾ “സെൻസർ ടു ഷൂട്ടർ ടൈംലൈൻ” എന്ന ആശയത്തെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട യുദ്ധ മാനദണ്ഡമായി കാണുന്നു. ഒരു ഭീഷണി കണ്ടെത്തിയ നിമിഷം മുതൽ അതിനെ നിർവീര്യമാക്കുന്നത് വരെ എടുക്കുന്ന സമയം പരമാവധി കുറയ്ക്കുക എന്നതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂർ ഡ്രോണുകളുടെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിന്റെ പഴയ കാഴ്ചപ്പാടുകളെയും തകർത്തു. മുമ്പ് നിരീക്ഷണത്തിനും പിന്തുണയ്ക്കുമായി മാത്രം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഡ്രോണുകൾ ഇന്ന് യുദ്ധത്തിന്റെ മുഖ്യ ആയുധങ്ങളായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. ആക്രമണ ഡ്രോണുകൾ, ലോയിറ്ററിംഗ് മ്യൂണിഷൻസ്, സ്വയം ലക്ഷ്യം കണ്ടെത്തുന്ന സിസ്റ്റങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇന്ത്യൻ യുദ്ധതന്ത്രത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകങ്ങളായി മാറുകയാണ്. യുദ്ധത്തിന്റെ ഭാവി “മാനവസേനയും മെഷീനുകളും ചേർന്നുള്ള സംയോജിത യുദ്ധരൂപം” ആയിരിക്കുമെന്ന് ഇന്ത്യൻ സൈനിക ആസൂത്രകർ ഇപ്പോൾ തുറന്നു പറയുന്നുണ്ട്.

ഇതിന്റെ ഭാഗമായാണ് സൈന്യത്തിന്റെ പുതിയ ഘടനാപരമായ പുനഃസംഘടന. “രുദ്ര ബ്രിഗേഡുകൾ”, “ഭൈരവ് ബറ്റാലിയനുകൾ”, “അഷ്‌നി പ്ലാറ്റൂണുകൾ” പോലുള്ള പുതിയ യുദ്ധ യൂണിറ്റുകൾ ഇന്ത്യ രൂപീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പരമ്പരാഗത കാലാൾപ്പട യൂണിറ്റുകളെക്കാൾ വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും ഇവ. കാലാൾപ്പട, ഡ്രോണുകൾ, പീരങ്കികൾ, കവചവാഹനങ്ങൾ, ഇലക്ട്രോണിക് വാർഫെയർ സംവിധാനങ്ങൾ, തത്സമയ ഇന്റലിജൻസ്, ലോജിസ്റ്റിക്‌സ് പിന്തുണ എന്നിവയെല്ലാം ഒരൊറ്റ സംയോജിത ഘടനയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന തരത്തിലാണ് പുതിയ യൂണിറ്റുകൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. അതായത് ഭാവിയിലെ ഇന്ത്യൻ സൈന്യം വലുപ്പമേറിയതിലുപരി അതിവേഗവും സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ അധിഷ്ഠിതവും കൂടുതൽ ചലനാത്മകവുമായ ഒരു ശക്തിയായി മാറുകയാണ്.

ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂരിന് ശേഷം ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചത് പ്രതിരോധ സംഭരണ രംഗത്താണ്. വർഷങ്ങളായി മന്ദഗതിയിലും ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് തടസ്സങ്ങളിലും കുടുങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ഇന്ത്യൻ പ്രതിരോധ വാങ്ങൽ സംവിധാനത്തിൽ വലിയ ചലനമാണ് ഇപ്പോൾ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്. പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയം ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ 6.81 ലക്ഷം കോടി രൂപയുടെ വൻ സൈനിക വാങ്ങലുകൾക്ക് അനുമതി നൽകിയെന്നത് തന്നെ അതിന്റെ തെളിവാണ്. ഇതിൽ അത്യാധുനിക ഡ്രോണുകൾ, ദീർഘദൂര വ്യോമപ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ, സ്റ്റെൽത്ത് യുദ്ധക്കപ്പലുകൾ, ആന്റി-ഡ്രോൺ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ, ബഹിരാകാശ നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ, പുതിയ മിസൈൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.
ഇതിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ മാറ്റം “കുറഞ്ഞ വില പറഞ്ഞ കമ്പനിക്ക് കരാർ” നൽകുന്ന പഴയ L1 മാതൃകയിൽ നിന്നുള്ള പിന്മാറ്റമാണ്. പകരം ഗവേഷണത്തിലും തദ്ദേശീയ സാങ്കേതികവിദ്യയിലും നിക്ഷേപിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ കമ്പനികൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന രീതിയിലേക്ക് സർക്കാർ മാറുകയാണ്. അതായത് ഇന്ത്യ ഇനി വെറും ആയുധങ്ങൾ വാങ്ങുന്ന രാജ്യമല്ല; സ്വന്തം സൈനിക സാങ്കേതികവിദ്യ വികസിപ്പിക്കുന്ന രാഷ്ട്രമാകാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്.

ഈ മാറ്റത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഇന്ത്യൻ പ്രതിരോധ സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളാണ്. സിന്ദൂരിന് ശേഷം ഇന്ത്യയിലെ ഡ്രോൺ നിർമ്മാണവും പ്രതിരോധ സാങ്കേതിക സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളും അതിവേഗ വളർച്ചയാണ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്. ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഡ്രോണുകളുടെ എണ്ണം 38,000 കടന്നുവെന്നത് ഈ മേഖലയിലെ വളർച്ചയുടെ വേഗത വ്യക്തമാക്കുന്നു. യുദ്ധസാഹചര്യത്തിൽ ദീർഘകാല വിതരണശേഷി ഉറപ്പാക്കാൻ സ്വകാര്യ കമ്പനികളുമായും സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളുമായും സൈന്യം നേരിട്ട് പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചിരിക്കുകയാണ്. യുദ്ധം ദീർഘിക്കുകയാണെങ്കിൽ ആയുധങ്ങളും വെടിക്കോപ്പുകളും ഡ്രോണുകളും വേഗത്തിൽ നിർമ്മിച്ച് സൈന്യത്തിന് എത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന “സർജ് പ്രൊഡക്ഷൻ കപ്പാസിറ്റി” സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

സിന്ദൂർ ഇന്ത്യയെ മറ്റൊരു വലിയ യാഥാർഥ്യവും പഠിപ്പിച്ചു വ്യോമ പ്രതിരോധവും അടിസ്ഥാനസൗകര്യ സംരക്ഷണവും ഇനി അത്യന്താപേക്ഷിതമാണെന്ന്. ആധുനിക മിസൈലുകളും ഡ്രോണുകളും നിറഞ്ഞ യുദ്ധത്തിൽ തുറന്ന സൈനിക താവളങ്ങൾ വലിയ അപകടമായി മാറുന്നു. അതിനാൽ ഭൂഗർഭ കമാൻഡ് സെന്ററുകൾ, ശക്തിപ്പെടുത്തിയ സൈനിക ബങ്കറുകൾ, ലെയേർഡ് എയർ ഡിഫൻസ് സിസ്റ്റങ്ങൾ, ഇരട്ട ഉപയോഗ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ വൻ നിക്ഷേപം നടത്തുകയാണ്. അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിലെ റോഡുകളും വ്യോമതാവളങ്ങളും യുദ്ധസാഹചര്യത്തിൽ അതിവേഗ സൈനിക വിന്യാസത്തിന് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ നവീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ ഈ മാറ്റങ്ങൾ എല്ലാം ആയുധങ്ങളുടെയും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും പരിധിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഇന്ത്യയുടെ സൈനിക സിദ്ധാന്തം തന്നെ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മുമ്പ് പരമ്പരാഗത സൈനിക പ്രതികാരങ്ങളിലായിരുന്നു ഇന്ത്യയുടെ ശ്രദ്ധ. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ “കാലിബ്രേറ്റഡ് എസ്കലേഷൻ”, “പ്രിസിഷൻ സ്ട്രൈക്കുകൾ”, “ഇന്റഗ്രേറ്റഡ് വാർഫെയർ” എന്നിവയാണ് പുതിയ സമീപനം. അതായത് സമ്പൂർണ യുദ്ധത്തിലേക്ക് നീങ്ങാതെ, ശത്രുവിനെ തന്ത്രപരമായി ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന കൃത്യമായ അതിവേഗ ആക്രമണങ്ങളാണ് ഇനി പ്രധാന ആയുധമാകുന്നത്.

ഇതോടൊപ്പം മൂന്ന് സേനകളുടെയും ഏകോപനത്തിന്റെ ആവശ്യകതയും ശക്തമായി ഉയർന്നുവന്നു. കരസേന, വ്യോമസേന, നാവികസേന എന്നിവ വേർതിരിച്ചല്ല, ഒരൊറ്റ സംയോജിത കമാൻഡ് ഘടനയിൽ പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത സിന്ദൂർ വ്യക്തമാക്കിയെന്നാണ് സൈനിക വിശകലന വിദഗ്ധരുടെ വിലയിരുത്തൽ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ “തിയേറ്റർ കമാൻഡ്” മാതൃകയിലേക്ക് ഇന്ത്യയുടെ നീക്കം വേഗത്തിലായിരിക്കുകയാണ്.

എന്നിരുന്നാലും എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും സിന്ദൂർ ഉത്തരമായില്ല. ഇന്ത്യയുടെ തയ്യാറെടുപ്പുകളിലെ ദൗർബല്യങ്ങളും ഈ ഓപ്പറേഷൻ തുറന്നുകാട്ടി. വ്യോമയുദ്ധ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ, തത്സമയ ഏകോപനം, ചില സാങ്കേതിക മേഖലകളിലെ ഇറക്കുമതി ആശ്രിതത്വം, ദീർഘകാല യുദ്ധത്തിനുള്ള ലജിസ്റ്റിക് തയ്യാറെടുപ്പുകൾ എന്നിവയിൽ ഇപ്പോഴും വെല്ലുവിളികൾ നിലനിൽക്കുന്നു. പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ വിദേശ ആയുധങ്ങളിലേക്കുള്ള ആശ്രയം കുറയ്ക്കാൻ വേഗത്തിലുള്ള ആഭ്യന്തര ഉൽപാദന ശേഷി നിർണായകമാണെന്ന് പ്രതിരോധ വിദഗ്ധർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂർ ഇനി ചരിത്രത്തിലെ ചെറിയൊരു അതിർത്തി ആക്രമണമല്ല. കാർഗിൽ യുദ്ധം ഇന്ത്യയുടെ രഹസ്യാന്വേഷണ സംവിധാനങ്ങളെയും അതിർത്തി സുരക്ഷാ ചിന്താഗതിയെയും മാറ്റിമറിച്ചതുപോലെ, സിന്ദൂർ ഇന്ത്യയുടെ ഭാവി യുദ്ധരൂപകല്പനയെ തന്നെ പുനർനിർവചിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഭാവിയിലെ ഇന്ത്യ കൂടുതൽ സാങ്കേതികവിദ്യാധിഷ്ഠിതവും കൂടുതൽ വേഗതയേറിയതും കൂടുതൽ തദ്ദേശീയവുമായ സൈനിക ശക്തിയായി മാറുമെന്ന സൂചനയാണ് സിന്ദൂർ ലോകത്തിന് നൽകുന്നത്.