ഏകദേശം 4.5 ബില്യൺ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഒരേ പ്രപഞ്ച മേഘത്തിൽ നിന്ന് പിറവിയെടുത്ത സഹോദര ഗ്രഹങ്ങളാണ് ഭൂമിയും ചൊവ്വയും. ഒരേ സൗരയൂഥത്തിൽ, ഒരേ അന്തരീക്ഷ സാഹചര്യങ്ങളിൽ രൂപപ്പെട്ടിട്ടും ഭൂമി ജീവന്റെ കലവറയായപ്പോഴും ചൊവ്വ എന്തുകൊണ്ട് വരണ്ട ഒരു മരുഭൂമിയായി മാറിയെന്നത് ശാസ്ത്രലോകത്തെ വലിയൊരു കടങ്കഥയായിരുന്നു. എന്നാൽ, കോപ്പൻഹേഗൻ സർവകലാശാലയിലെ ഗ്ലോബ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെ ഗവേഷകർ നടത്തിയ പുതിയ പഠനം ഈ നിഗൂഢതയുടെ ചുരുളഴിക്കുകയാണ്.
പ്രശസ്ത ശാസ്ത്ര മാസികയായ ‘നേച്ചർ ആസ്ട്രോണമി’യിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ പഠനം പ്രകാരം, ഭൂമിയും ചൊവ്വയും രൂപപ്പെടുന്നതിൽ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ഗ്രഹ-വളർച്ച പ്രക്രിയകളാണ് പ്രവർത്തിച്ചത്. കിലോമീറ്ററുകൾ വലിപ്പമുള്ള വലിയ പാറക്കെട്ടുകളുടെ കൂട്ടിയിടിയും, ‘പെബിൾസ്’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ചെറിയ കണങ്ങളുടെ അടിയുറയ്ക്കലുമാണ് പാറക്കെട്ടു ഗ്രഹങ്ങളുടെ വളർച്ച നിർണ്ണയിച്ചത്. എന്നാൽ, ഭൂമിയും ചൊവ്വയും ഈ പ്രക്രിയകളെ സ്വീകരിച്ച അളവിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു.
നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ പിണ്ഡത്തിന്റെ 75 ശതമാനത്തിലധികവും രൂപപ്പെട്ടത് ‘പെബിൾ അക്രീഷൻ’ അഥവാ ചെറിയ വിണ്ണിലെ കല്ലുകൾ അടിഞ്ഞുകൂടി വളർന്ന രണ്ട് വലിയ പ്രോട്ടോപ്ലാനറ്റുകളിൽ നിന്നാണെന്ന് ഗവേഷകർ കണ്ടെത്തി. ശേഷിക്കുന്ന 25 ശതമാനം മാത്രമാണ് വലിയ ഗ്രഹസൂചികളുടെ അഥവാ വലിയ പാറക്കെട്ടുകളുടെ കൂട്ടിയിടി മൂലം സംഭാവന ചെയ്യപ്പെട്ടത്.
എന്നാൽ നമ്മുടെ അയൽക്കാരനായ ചൊവ്വ ഇതിൽ നിന്ന് തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വഴിയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ചൊവ്വയുടെ ആകെയുള്ള പിണ്ഡത്തിന്റെ 75 ശതമാനവും വലിയ ഗ്രഹസൂചികളുടെ കൂട്ടിയിടിയും ലയനവും വഴിയാണ് ഉണ്ടായത്. വെറും 25 ശതമാനം മാത്രമാണ് ചെറു കല്ലുകളുടെ ശേഖരണം വഴി ചൊവ്വയ്ക്ക് ലഭിച്ചത്. ഈ വ്യത്യാസമാണ് രണ്ട് ഗ്രഹങ്ങളുടെയും ഭാവി നിർണ്ണയിച്ചത്.
കോസ്മിക് പൊടികളിൽ നിന്ന് രൂപം കൊള്ളുന്നതും കിലോമീറ്ററുകൾ വ്യാസമുള്ളതുമായ ഖരവസ്തുക്കളെയാണ് ‘പ്ലാനറ്റെസിമലുകൾ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അതേസമയം, ചന്ദ്രന്റെ വലിപ്പം മുതൽ ചൊവ്വയുടെ വലിപ്പം വരെയുള്ള വലിയ ഗ്രഹ ഭ്രൂണങ്ങളെയാണ് ‘പ്രോട്ടോപ്ലാനറ്റുകൾ’ എന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ നിർവ്വചിക്കുന്നത്. പാറക്കെട്ടുകളുള്ള എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളുടെയും നിർമ്മാണക്കട്ടകളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ഇവയാണ്.
ഗ്രഹങ്ങളുടെ പുരാതന ചരിത്രം പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിനായി, ഭൂമിയുടെയും ചൊവ്വയുടെയും പുറംതോടിലും മാന്റിലുകളിലും ഉറഞ്ഞുപോയ രാസ ഒപ്പുകളാണ് ഗവേഷകർ പരിശോധിച്ചത്. ഉയർന്ന താപനിലയിൽ ബാഷ്പീകരിക്കപ്പെടുന്ന സോഡിയം, സിങ്ക്, പൊട്ടാസ്യം തുടങ്ങിയ ബാഷ്പശീല മൂലകങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യവും അവയുടെ അളവും വിശകലനം ചെയ്തതിലൂടെയാണ് ഗ്രഹങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ട സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നിർണ്ണായക വിവരങ്ങൾ ലഭിച്ചത്.
ഗവേഷകർ അത്യാധുനിക കമ്പ്യൂട്ടർ മോഡലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഭൂമിയിലെയും ചൊവ്വയിലെയും രാസ തെളിവുകളെയും വിവിധ രൂപീകരണ സാഹചര്യങ്ങളെയും തമ്മിൽ താരതമ്യം ചെയ്തു. വലിയ വസ്തുക്കൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന പ്രക്രിയയും ചെറിയ കണികകൾ ശേഖരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രക്രിയയും ഒരുപോലെ പങ്കുവഹിച്ച ഒരു ‘ഹൈബ്രിഡ് മോഡലാണ്’ രണ്ട് ഗ്രഹങ്ങളുടെയും രൂപീകരണത്തിന് പിന്നിലെന്ന് ഈ പഠനം തെളിയിക്കുന്നു.
രൂപീകരണത്തിൽ വന്ന ഈ വ്യതിയാനങ്ങളാണ് ഒരേ സൗരയൂഥത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും ഭൂമിയും ചൊവ്വയും ഇത്രയും വ്യത്യസ്തമായ രീതിയിൽ പരിണമിക്കാൻ കാരണം. ഭൂമിയെ അപേക്ഷിച്ച് ചൊവ്വ വളരെ ചെറുതായിപ്പോയതിനാൽ അതിന്റെ ഉൾഭാഗം വളരെ വേഗത്തിൽ തണുത്തുറഞ്ഞു. ഇത് ചൊവ്വയുടെ കാന്തികമണ്ഡലത്തെയും അന്തരീക്ഷത്തെയും തകർക്കാൻ കാരണമായി.
ചില പാറക്കെട്ടു ഗ്രഹങ്ങൾക്ക് മാത്രം ജീവന് അനുയോജ്യമായ അന്തരീക്ഷവും ഉപരിതല ജലവും നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന നിർണ്ണായക ചോദ്യത്തിന് ഈ കണ്ടെത്തൽ ഉത്തരം നൽകുന്നു. ഗ്രഹങ്ങൾ തുടക്കത്തിൽ കൈവരിക്കുന്ന രാസഘടനയും അവയുടെ വളർച്ചാ രീതിയുമാണ് വരും ദശകോടാനുകോടി വർഷങ്ങളിൽ അവയിൽ ജീവൻ നിലനിൽക്കുമോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത്.
നമ്മുടെ സൗരയൂഥത്തിലെ ഗ്രഹ രൂപീകരണത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല, സൗരയൂഥത്തിന് പുറത്തുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് എക്സോപ്ലാനറ്റുകളിലെ ആവാസ വ്യവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചും പഠിക്കാൻ ഈ പുതിയ കണ്ടെത്തൽ വഴിയൊരുക്കുന്നു. ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതുവരെ വെച്ചുപുലർത്തിയിരുന്ന പല ധാരണകളെയും തിരുത്തിക്കുറിക്കുന്നതാണ് ഗ്ലോബ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ ഈ ചരിത്രപരമായ പഠനം.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (AI SOURCES)
