തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലെ കടലുകളിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി അലഞ്ഞുനടക്കുന്ന ഒരു ജനതയുണ്ട്. ബജാവു വിഭാഗക്കാർ. ‘കടലിന്റെ നാടോടികൾ’ എന്ന് ലോകം വിളിക്കുന്ന ഇവർക്ക് കരയെന്നത് കേവലം വിരുന്നുവരുന്ന ഒരിടം മാത്രമാണ്. ജനനം മുതൽ മരണം വരെ കടലിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ കഴിയുന്ന ഇവർക്ക് ആധുനിക ലോകത്തിന്റെ അതിരുകളോ പൗരത്വമോ ഇല്ല. എന്നാൽ, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും ആധുനികവൽക്കരണത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദങ്ങളും ഇവരുടെ ആയിരം വർഷം പഴക്കമുള്ള സമുദ്ര ജീവിതത്തെ ഇന്ന് വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടിരിക്കുകയാണ്.
ബജാവു ജനതയുടെ ശാരീരിക ഘടന തന്നെ കടലിന് ഇണങ്ങും വിധം പരിണമിച്ചതാണെന്ന് ശാസ്ത്രം പോലും വിസ്മയത്തോടെ നോക്കുന്നു. കടലിനടിയിൽ ഏറെനേരം ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ഇവരെ സഹായിക്കുന്ന തരത്തിൽ ബജാവുക്കളുടെ പ്ലീഹയ്ക്ക് സാധാരണ മനുഷ്യരേക്കാൾ വലുപ്പമുണ്ടെന്ന് പഠനങ്ങൾ പറയുന്നു. ആധുനിക ഉപകരണങ്ങളുടെ സഹായമില്ലാതെ അമ്പത് മീറ്ററിലേറെ ആഴത്തിൽ മുങ്ങാംകുഴിയിടുന്ന ഇവരുടെ കഴിവ് ലോകത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച ഫ്രീ-ഡൈവർമാരെപ്പോലും അതിശയിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
കടലിനെ കേവലം ഒരു ഉപജീവന മാർഗ്ഗമായല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് ബജാവുക്കൾ കാണുന്നത്. അവരുടെ ഭാഷയിൽ ‘പ്രകൃതി’ എന്ന വാക്കിന് സമാനമായ പദങ്ങൾ പോലുമില്ല. കാരണം, തങ്ങളും പ്രകൃതിയും രണ്ടല്ലെന്നും ഒരേ അസ്തിത്വമാണെന്നും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. സമുദ്രത്തിലെ വിഭവങ്ങൾ പരമാവധി പാഴാക്കാതെ, ആവശ്യം പോലെ മാത്രം ശേഖരിക്കുന്ന ഇവരുടെ രീതി പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠമാണ്.
Also Read: മരണത്തിന്റെ വക്കിലെ റൺവേ! ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ലുക്ല വിമാനത്താവളം
എന്നാൽ, ഇന്ന് ഈ സമുദ്ര സംസ്കാരം വലിയ ഭീഷണിയെയാണ് നേരിടുന്നത്. ആഗോളതാപനം മൂലം സമുദ്രനിരപ്പ് ഉയരുന്നതും സമുദ്രജലത്തിന്റെ അമ്ലത കൂടുന്നതും പവിഴപ്പുറ്റുകളെയും മത്സ്യസമ്പത്തിനെയും നശിപ്പിക്കുന്നു. ബജാവുക്കളുടെ പ്രധാന ഭക്ഷണവും വരുമാനവുമായ മത്സ്യങ്ങൾ കുറയുന്നത് അവരുടെ ജീവിതം കൂടുതൽ ദുഷ്കരമാക്കുന്നു. ഈ പ്രതിസന്ധിക്കിടയിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പലരും നിയമവിരുദ്ധമായ മത്സ്യബന്ധന രീതികളിലേക്ക് തിരിയാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു എന്നത് ഖേദകരമായ മറ്റൊരു സത്യമാണ്.
പൗരത്വമില്ലായ്മയാണ് ബജാവുക്കൾ നേരിടുന്ന മറ്റൊരു വലിയ പ്രതിസന്ധി. മലേഷ്യ, ഇന്തോനേഷ്യ, ഫിലിപ്പീൻസ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളുടെ അതിർത്തികൾക്കിടയിൽ ഇവർ പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു. ഏതെങ്കിലും രാജ്യത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക രേഖകളോ പൗരത്വമോ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് സർക്കാർ ആനുകൂല്യങ്ങളോ വിദ്യാഭ്യാസ സൗകര്യങ്ങളോ ഇവർക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ല. ഇതോടെ, നാടോടി ജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് കരയിലേക്ക് ചേക്കേറാൻ പുതിയ തലമുറ നിർബന്ധിതരാകുകയാണ്.
പരമ്പരാഗതമായി തടിയിൽ നിർമ്മിച്ച തങ്ങളുടെ വീടുകൾ കടലിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്, തീരങ്ങളിൽ മരത്തൂണുകളിൽ പണിത വീടുകളിലേക്ക് ബജാവുക്കൾ മാറിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇത് അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ആധുനിക ലോകത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കും സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കും വഴങ്ങാൻ അവരെ നിർബന്ധിതരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തങ്ങളുടെ സംസ്കാരവും ഭാഷയും ഭാവി തലമുറയ്ക്ക് പകർന്നു നൽകാൻ കഴിയാതെ പോകുമോ എന്ന ഭയം ഈ ജനതയെ അലട്ടുന്നുണ്ട്.
ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ ഇരകളായി മാറുമ്പോൾ തങ്ങളുടെ പൂർവ്വികർ കൈമാറിയ അറിവുകൾ പോലും ഇല്ലാതാകുകയാണോ എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നുണ്ട്. മത്സ്യബന്ധനവും കടലിനെക്കുറിച്ചുള്ള അഗാധമായ ജ്ഞാനവും മാത്രമായിരുന്നു ഇവരുടെ സമ്പാദ്യം. എന്നാൽ ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസമോ ഔദ്യോഗിക അംഗീകാരമോ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് തൊഴിൽ വിപണിയിൽ ഇവർക്ക് ഒരിടവുമില്ല. ഒരുപക്ഷേ, ഈ തലമുറയായിരിക്കും കടലിൽ പൂർണ്ണമായും നാടോടി ജീവിതം നയിക്കുന്ന അവസാനത്തെ ബജാവുക്കൾ.
സമുദ്രതീരങ്ങളിൽ അവർ ഉണ്ടാക്കിയ വീടുകൾക്ക് ഇപ്പോൾ ശാശ്വതമായ സൗഭാഗ്യമില്ല. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം വരുത്തുന്ന ഓരോ മാറ്റവും ഇവരുടെ വീടുകളെ തകർക്കുന്നു. എങ്കിലും, ആ തകർച്ചകളിൽ നിന്ന് പാഠം ഉൾക്കൊണ്ട് വീണ്ടും അതിജീവിക്കാൻ അവർ ശ്രമിക്കുന്നു. കടൽ തന്നെ തങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുമെന്നുള്ള വിശ്വാസം മാത്രം കൈവിടാതെ, ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധികൾക്കിടയിലും ബജാവുക്കൾ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പോരാടുകയാണ്.
ഈ ജനതയുടെ പതനം എന്നത് വെറുമൊരു ഗോത്രത്തിന്റെ മാത്രം അവസാനമല്ല, മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റവും സുന്ദരമായ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ കൂടി അന്ത്യമാണ്. ലോകം പുരോഗതിയുടെ പേരിൽ ഓടുമ്പോൾ, പ്രകൃതിയോട് ഇത്രയും ചേർന്നുനിന്ന ഒരു ജനത അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത് വരുംതലമുറയ്ക്ക് വലിയൊരു നഷ്ടമായിരിക്കും. ഇവരുടെ സവിശേഷമായ ജീവിതശൈലിയും അറിവുകളും സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത് ലോകത്തിന്റെ കൂടി ആവശ്യമാണ്.
അവസാനമായി, ബജാവുക്കളുടെ ഈ യാത്ര ഒരു വലിയ പാഠമാണ്. നമ്മൾ കടലിനെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായി കാണുമ്പോൾ, അവർ അതിനെ സ്വന്തം വീടായി സ്നേഹിക്കുന്നു. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ ഇരകളായി അവർ മാറുന്നത് നമ്മുടെ കൂടി തെറ്റുകൊണ്ടാണ്. കടലിന്റെ മക്കൾ എന്നന്നേക്കുമായി കരയിൽ തളക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നഷ്ടപ്പെടുന്നത് മനുഷ്യന്റെ ആദിമമായ ആ സ്വാതന്ത്ര്യബോധം തന്നെയാണ്.
