വെറും നാല് ആഴ്ചകൾ മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന ഒരു യുദ്ധം, പക്ഷേ അതിന്റെ അളവ്, അതിന്റെ തീവ്രത, അതിന്റെ വേഗത ഇവയെല്ലാം ആധുനിക യുദ്ധങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തെ തന്നെ വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതമാക്കുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു. ഈ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനിടെ അമേരിക്കൻ സൈന്യം ഇറാനെ ലക്ഷ്യമാക്കി 850-ലധികം ടോമാഹോക്ക് ക്രൂയിസ് മിസൈലുകൾ പ്രയോഗിച്ചുവെന്ന വിവരം പുറത്തുവന്നപ്പോൾ, ലോകം ആദ്യം കണ്ടത് അമേരിക്കയുടെ സൈനിക ശക്തിയായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനുപിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന വലിയ കഥ, അത് ഇറാന്റെ പ്രതിരോധ ശേഷിയുടെയും, ദീർഘകാല തന്ത്രങ്ങളുടെയും കഥയായിരുന്നു.
ടോമാഹോക്ക് എന്നത് സാധാരണ മിസൈൽ അല്ല. ശീതയുദ്ധകാലത്ത് വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ഈ ദീർഘദൂര കൃത്യതാ ആയുധം, 1,000 മൈലിലധികം ദൂരത്ത് നിന്ന് പോലും ലക്ഷ്യങ്ങളെ കൃത്യമായി തൊടാൻ കഴിവുള്ളതാണ്. സമുദ്രത്തിനടിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന സബ്മറൈനുകളിൽ നിന്നോ, ആഴക്കടലിൽ നിലകൊള്ളുന്ന യുദ്ധക്കപ്പലുകളിൽ നിന്നോ വിക്ഷേപിക്കപ്പെടുന്ന ഈ മിസൈൽ, ആകാശത്തെ മറികടന്ന് വളരെ താഴ്ന്ന ഉയരത്തിൽ പറന്നു റഡാർ സംവിധാനങ്ങളെ പോലും വെട്ടിച്ചാടാൻ കഴിവുള്ളതാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ശക്തമായ വ്യോമ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളുള്ള രാജ്യങ്ങൾക്കെതിരായ ആക്രമണങ്ങളിൽ ഇത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, ഈ യുദ്ധം തെളിയിച്ച ഏറ്റവും വലിയ സത്യം ഈ അത്യാധുനിക ആയുധങ്ങൾ പോലും എല്ലായ്പ്പോഴും നിർണായക വിജയം ഉറപ്പാക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്.
850-ലധികം ടോമാഹോക്കുകൾ, ഈ ഒരു സംഖ്യ തന്നെ ആധുനിക യുദ്ധത്തിന്റെ വേഗതയെ വ്യക്തമാക്കാൻ മതി. സാധാരണയായി അമേരിക്ക പ്രതിവർഷം വാങ്ങുന്ന ടോമാഹോക്ക് മിസൈലുകളുടെ എണ്ണം ഏകദേശം 90ഓളം മാത്രമാണെന്ന് കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ അതിന്റെ ഒമ്പത് മടങ്ങ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വന്നത്, യുദ്ധത്തിന്റെ തീവ്രത എത്രത്തോളം ഉയർന്നുവെന്ന് കാണിക്കുന്നു. ഇത് വെറും ഒരു സൈനിക കണക്കുകൂട്ടൽ മാത്രമല്ല; ഇത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമാണ്. ഒരു സൂപ്പർപവർ പോലും തന്റെ ആയുധശേഖരം ഇങ്ങനെ വേഗത്തിൽ ചെലവഴിക്കാൻ നിർബന്ധിതമാകുന്നുവെങ്കിൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണ് ഈ യുദ്ധത്തിൽ ശക്തൻ എന്ന ചോദ്യം സ്വാഭാവികമായി ഉയരും.
ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് മറ്റൊരു നിർണായക സത്യമാണ്. ഈ 850-ലധികം മിസൈലുകൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടും, ഇറാന്റെ സൈനിക ശേഷി പൂർണ്ണമായും തകർന്നിട്ടില്ല. മറിച്ച്, നിരവധി റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ഇറാൻ തന്റെ പ്രധാന ആയുധശേഖരത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞുവെന്നാണ്. അതിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ചത് അവരുടെ ഭൂഗർഭ തുരങ്ക ശൃംഖലയാണ്. വർഷങ്ങളായി പണിതുയർത്തിയ ഈ തുരങ്കങ്ങൾ, വെറും ഒളിവിടങ്ങൾ മാത്രമല്ല അവ ഒരു തന്ത്രപരമായ പ്രതിരോധ സംവിധാനമാണ്. മിസൈലുകളും ഡ്രോണുകളും ലോഞ്ചറുകളും എല്ലാം ഈ ഭൂഗർഭ ലോകത്തിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ആകാശത്ത് നിന്ന് വരുന്ന ആക്രമണങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ പോലും ഇവ പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിക്കപ്പെടാൻ ഇടയില്ല.
ഈ യുദ്ധം ഒരുപക്ഷേ ഒരു വലിയ സത്യം വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു, സാങ്കേതിക വിദ്യ മാത്രം മതിയാകില്ല, തന്ത്രമാണ് നിർണായകം. യുഎസ് സൈന്യം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കൃത്യതയുള്ള ആയുധങ്ങളിൽ ഒന്നായ ടോമാഹോക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടും, ഇറാന്റെ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും തകർക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, അത് ഇറാന്റെ ദീർഘകാല തയ്യാറെടുപ്പിന്റെ വിജയമായി കാണേണ്ടതാണ്. ഒരു രാജ്യം തന്റെ ദൗർബല്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതിന് അനുസൃതമായി പ്രതിരോധം രൂപകൽപ്പന ചെയ്താൽ, അതിനെ തോൽപ്പിക്കുന്നത് എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു.
യുദ്ധത്തിന്റെ മറ്റൊരു വശം ചെലവ് തന്നെയാണ്. ഒരു ടോമാഹോക്ക് മിസൈലിന്റെ ശരാശരി വില ഏകദേശം 2.2 മില്യൺ ഡോളറാണ്. കൂടുതൽ നൂതന പതിപ്പുകൾക്ക് 4 മില്യൺ ഡോളറിലധികം വരെ വിലവരും. അതായത്, 850 മിസൈലുകൾ ഉപയോഗിച്ചാൽ, ബില്ല്യൺ ഡോളറുകൾ ചെലവായിട്ടുണ്ടാകും. അതിനൊപ്പം ലോഞ്ചർ സംവിധാനങ്ങൾ, നാവിക സജ്ജീകരണങ്ങൾ, പിന്തുണാ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയും ചേർന്നാൽ, ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ചെലവ് അതിവിപുലമാണ്. മറുവശത്ത്, ഇറാൻ കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ നിർമ്മിക്കാവുന്ന ഡ്രോണുകളും മൊബൈൽ ലോഞ്ചറുകളും ഉപയോഗിച്ച് സമാനമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതാണ് “അസമാന യുദ്ധം” എന്ന ആശയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉദാഹരണം ഒരു വശം സാങ്കേതികമായി ശക്തമാണ്, എന്നാൽ മറുവശം തന്ത്രപരമായി കൂടുതൽ ചലനാത്മകമാണ്.
പെന്റഗൺ ഉദ്യോഗസ്ഥർ തന്നെ ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ആശങ്ക പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നു. ആയുധങ്ങളുടെ വേഗത്തിലുള്ള ഉപയോഗം, സ്റ്റോക്കുകളുടെ കുറവ്, ഉൽപ്പാദന ശേഷിയുടെ പരിധികൾ ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നം ഉയർത്തുന്നു. അമേരിക്കക്ക് ഈ മിസൈലുകൾ വേഗത്തിൽ പുനഃസൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുമോ? സിദ്ധാന്തത്തിൽ ഉൽപ്പാദന ശേഷി ഉയർന്നതാണെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ വർഷത്തിൽ നിർമ്മിക്കുന്നത് വളരെ കുറവാണ്. ഇതിലൂടെ, ദീർഘകാല യുദ്ധങ്ങളിൽ സുസ്ഥിരത എന്ന പ്രശ്നം കൂടുതൽ ഗൗരവകരമാകുന്നു.
Also Read: മുഗൾ ചക്രവർത്തികളുടെ രഹസ്യ ബന്ധം; ജഹാംഗീർ, ഷാജഹാൻ, ഔറംഗസീബ് എന്നിവർ ഇറാനിൽ നിന്ന് എന്ത് കൊണ്ടുവന്നു?
ഇതിന്റെ മറുവശത്ത്, ഇറാൻ തന്റെ പ്രതിരോധ തന്ത്രം വളരെ വ്യക്തമായി നിർവ്വചിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവർ നേരിട്ട് ശക്തിയിൽ മത്സരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. പകരം, അവർ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്ന രീതിയിൽ യുദ്ധം നീട്ടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഭൂഗർഭ തുരങ്കങ്ങൾ, മൊബൈൽ ലോഞ്ചറുകൾ, കുറഞ്ഞ ചെലവിലുള്ള ഡ്രോണുകൾ ഇവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് അവരുടെ തന്ത്രം രൂപംകൊള്ളുന്നത്. അതിനാൽ, ഒരു വലിയ ആക്രമണത്തിനുശേഷം പോലും അവർ പൂർണ്ണമായും തകർന്നുപോകുന്നില്ല മറിച്ച്, അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു.
ഈ യുദ്ധം ഒരു വലിയ ധാരണ മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മുമ്പ്, ശക്തമായ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വേഗത്തിൽ വിജയം നേടാമെന്നായിരുന്നു വിശ്വാസം. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, യുദ്ധം നീണ്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ, ആരുടെ ആയുധശേഖരം കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ തീരുന്നു എന്നതാണ് നിർണായക ഘടകമാകുന്നത്. ഇവിടെ തന്നെയാണ് ഇറാൻ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങൾ ഒരു പുതിയ മാതൃക സൃഷ്ടിക്കുന്നത്, കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ, ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്ന പ്രതിരോധം.
അമേരിക്കൻ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഇപ്പോഴും ആത്മവിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ആവശ്യത്തിന് ആയുധശേഖരം ഉണ്ടെന്നും, ഉൽപ്പാദനം വേഗത്തിലാക്കുമെന്നും അവർ പറയുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഈ വേഗതയിൽ നടക്കുന്ന യുദ്ധം ദീർഘകാലം തുടരുകയാണെങ്കിൽ എന്താകും എന്നത് തന്നെയാണ്. ആയുധങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ മാസങ്ങൾ വേണ്ടിവരും, എന്നാൽ അവ ഉപയോഗിക്കാൻ ചില ദിവസങ്ങൾ മാത്രം മതി. ഈ അസമത്വം തന്നെയാണ് ആധുനിക യുദ്ധങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി.
അവസാനം, ഈ സംഘർഷം ഒരു പ്രധാന സത്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നു. യുദ്ധം ഇനി വെറും ബോംബുകളും മിസൈലുകളും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമല്ല. അത് സാമ്പത്തിക ശേഷിയുടെയും, വ്യാവസായിക അടിസ്ഥാനത്തിന്റെയും, തന്ത്രപരമായ സഹനശേഷിയുടെയും പോരാട്ടമാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഇറാൻ തന്റെ പരിമിതികളെ മനസ്സിലാക്കി രൂപപ്പെടുത്തിയ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വലിയ ശക്തികളെ പോലും വെല്ലുവിളിക്കാൻ കഴിയുന്നുവെന്നത് വ്യക്തമാണ്.
ഇത് വെറും ഒരു യുദ്ധകഥയല്ല; ഇത് ഭാവിയിലെ യുദ്ധങ്ങളുടെ സൂചനയാണ്. സാങ്കേതിക വിദ്യയിൽ മുന്നിലുള്ളവർക്കു മാത്രം വിജയം ഉറപ്പില്ല. മറിച്ച്, തന്ത്രവും സഹനശേഷിയും ചേർന്നാൽ വലിയ ശക്തികളെയും പ്രതിരോധിക്കാം എന്ന സന്ദേശമാണ് ഇറാൻ ഇന്ന് ലോകത്തിന് നൽകുന്നത്.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (Generated by AI)
