നമ്മുടെ അയൽഗ്രഹമായ ചൊവ്വ, ഇന്ന് വെറുമൊരു ചുവന്ന പൊടിപടലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മരുഭൂമിയായിരിക്കാം. എന്നാൽ 350 കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അവിടെ തിരമാലകൾ അടിച്ചുകയറുന്ന മനോഹരമായ കടൽതീരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കൂ! നാസയുടെ പെഴ്സിവീയറൻസ് റോവർ അയച്ച പുതിയ വിവരങ്ങൾ ഈ സങ്കൽപ്പത്തിന് ശാസ്ത്രീയമായ തെളിവുകൾ നൽകിയിരിക്കുകയാണ്.
ലണ്ടനിലെ ഇംപീരിയൽ കോളേജ് നടത്തിയ ഏറ്റവും പുതിയ പഠനമനുസരിച്ച്, ചൊവ്വയിലെ ജെസീറോ ക്രേറ്ററിൽ പണ്ട് ഒരു വലിയ തടാകവും അതിന് ചുറ്റും ഒരു കടൽതീരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ‘ജേണൽ ഓഫ് ജിയോഫിസിക്കൽ റിസർച്ച്, പ്ലാനറ്റ്സ്’ എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തിലാണ് ഈ വിപ്ലവകരമായ കണ്ടെത്തൽ പുറത്തുവന്നത്.
ജെസീറോ ക്രേറ്ററിന്റെ ഉൾഭാഗത്തായി കാണപ്പെടുന്ന അതിശയിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഭൂപ്രദേശമാണ് ‘മാർജിൻ യൂണിറ്റ്’. ഇത് കേവലം ഒരു തടാകത്തിന്റെ കര മാത്രമല്ല, മറിച്ച് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ചൊവ്വയിലെ ജലചക്രവും അന്തരീക്ഷവും എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞുതരുന്ന ഒരു പുസ്തകം കൂടിയാണ്. ഈ പ്രദേശത്തെ സവിശേഷമാക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
തടാകതീരത്തെ അപരദനം (Lacustrine Erosion Patterns)
ഭൂമിയിലെ കടൽതീരങ്ങളിലും തടാകങ്ങളിലും നാം കാണുന്ന ‘വേവ്-കട്ട് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾക്ക്’ (Wave-cut platforms) സമാനമായ ഘടനകളാണ് മാർജിൻ യൂണിറ്റിലെ പാറകളിൽ പെഴ്സിവീയറൻസ് കണ്ടെത്തിയത്. തിരമാലകൾ നിരന്തരമായി പാറക്കെട്ടുകളിൽ വന്നിടിക്കുമ്പോൾ, പാറകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ചരിവും രൂപവും കൈവരുന്നു. ജെസീറോ ക്രേറ്ററിൽ 350 കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സജീവമായ ഒരു തടാകം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും, അതിൽ കാറ്റുമൂലം തിരമാലകൾ രൂപപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നും ഇത് അടിവരയിടുന്നു. തടാകത്തിലെ ജലനിരപ്പ് ദീർഘകാലം ഒരേ നിലയിൽ തുടർന്നാൽ മാത്രമേ ഇത്തരം ആഴത്തിലുള്ള പാടുകൾ പാറകളിൽ വീഴുകയുള്ളൂ. ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് അന്നത്തെ ചൊവ്വയിൽ സ്ഥിരതയുള്ള ഒരു കാലാവസ്ഥ നിലനിന്നിരുന്നു എന്നാണ്.
ധാതുക്കളുടെ നിഗൂഢത: ഒലിവിനും കാർബണേറ്റും
മാർജിൻ യൂണിറ്റിലെ മണൽത്തരികളിൽ വലിയ അളവിൽ ഒലിവിനും കാർബണേറ്റും അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. സാധാരണയായി ജലത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വേഗത്തിൽ രാസമാറ്റത്തിന് വിധേയമാകുന്ന ഒന്നാണ് ഒലിവിൻ. എന്നിട്ടും ഈ മണൽത്തരികൾ അവിടെ നിലനിൽക്കുന്നത് ശാസ്ത്രലോകത്തെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ തരികൾ ഉരുണ്ട രൂപത്തിലാണെന്നത് അവ വെള്ളത്തിലൂടെ ഒഴുകി വന്നതാണെന്നതിനും, തിരമാലകളാൽ പോളിഷ് ചെയ്യപ്പെട്ടതാണെന്നതിനും തെളിവാണ്. കാർബണേറ്റ് ധാതുക്കളുടെ സാന്നിധ്യം ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്; കാരണം ഇവ അന്തരീക്ഷത്തിലെ കാർബൺ ഡയോക്സൈഡും ജലവും തമ്മിലുള്ള രാസപ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ഈ ധാതുക്കൾക്ക് ജൈവ തന്മാത്രകളെ കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കേടുകൂടാതെ സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിവുണ്ട്.
ഹൈഡ്രോതെർമൽ സംവിധാനങ്ങളും ജീവന്റെ സാധ്യതയും
ഉപരിതല ജലത്തിന് പുറമെ, പാറകൾക്കിടയിലൂടെ ചൂടുവെള്ളം സഞ്ചരിച്ചിരുന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ തെളിവുകളും മാർജിൻ യൂണിറ്റ് നൽകുന്നു. പാറകളിലെ രാസമാറ്റങ്ങൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, ഭൂഗർഭ ജലം പാറകളെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നതായി കണ്ടെത്തി. ഭൂമിയിൽ സമുദ്രത്തിനടിയിലുള്ള ഇത്തരം ചൂടുറവകൾക്ക് ചുറ്റുമാണ് ആദ്യത്തെ ജീവകണങ്ങൾ ഉണ്ടായതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. സൂര്യപ്രകാശം എത്താത്ത ഇടങ്ങളിൽ പോലും രാസപ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ ഊർജ്ജം കണ്ടെത്തി ജീവിക്കാൻ സൂക്ഷ്മജീവികളെ ഇത് സഹായിക്കുന്നു. ചൊവ്വയുടെ ഉപരിതലം തണുത്തുറഞ്ഞപ്പോഴും, ഈ ഭൂഗർഭ ജലസംവിധാനങ്ങൾ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം ജീവന് ആവാസവ്യവസ്ഥ ഒരുക്കിയിരിക്കാം.
ഈ പ്രദേശം ഒരു ‘വാൾട്ട്’ (Vault) പോലെയാണെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ കാരണം ഇവിടുത്തെ സാഹചര്യങ്ങളാണ്. തടാകത്തിന്റെ അരികുകളിൽ അടിയുന്ന സെഡിമെന്റുകൾ പുരാതന ജീവന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കാതെ, ഓക്സിജന്റെ സാന്നിധ്യമില്ലാതെ ദീർഘകാലം സംരക്ഷിക്കും. പെഴ്സിവീയറൻസ് ഇപ്പോൾ ശേഖരിക്കുന്ന സാമ്പിളുകൾ ഭൂമിയിലെ ലബോറട്ടറികളിൽ എത്തിച്ച് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ആ മണൽത്തരികൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന അതിപുരാതനമായ സൂക്ഷ്മജീവികളുടെ ഫോസിലുകൾ ഒരുപക്ഷേ നമുക്ക് കണ്ടെത്താനായേക്കും.
ഇംപീരിയൽ കോളേജിലെ ഗവേഷകനായ അലക്സ് ജോൺസ് സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, ചൊവ്വയിലെ പഴയ തീരപ്രദേശങ്ങൾ വെറുമൊരു മണൽപ്പരപ്പല്ല, മറിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മൂല്യവത്തായ ഒരു ‘ടൈം ക്യാപ്സ്യൂൾ’ ആണ്. ഭൂമിയിലെ പാലിയന്റോളജിസ്റ്റുകൾ (Paleontologists) പുരാതന ജീവന്റെ തെളിവുകൾക്കായി പ്രധാനമായും ആശ്രയിക്കുന്നത് കാർബണേറ്റ് നിക്ഷേപങ്ങളെയാണ്. ജലത്തിലെ കാർബൺ ഡയോക്സൈഡ് ധാതുക്കളുമായി ചേർന്ന് രൂപപ്പെടുന്ന ഈ കടുപ്പമേറിയ ശിലകൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ജൈവ തന്മാത്രകളെ പൊതിഞ്ഞു സൂക്ഷിക്കാൻ പ്രത്യേക കഴിവുണ്ട്.
ചൊവ്വയിലെ ഈ ‘ബീച്ചുകളിൽ’ കണ്ടെത്തിയ കാർബണേറ്റുകൾ കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നവയാണ്. അന്തരീക്ഷത്തിലെ വികിരണങ്ങളിൽ നിന്നോ തീവ്രമായ താപനിലയിൽ നിന്നോ ഈ ധാതുക്കൾക്കുള്ളിലുള്ള ജൈവവസ്തുക്കൾക്ക് നാശം സംഭവിക്കില്ല. അതിനാൽ, ചൊവ്വയിൽ പണ്ട് സൂക്ഷ്മജീവികൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവയുടെ രാസപരമായ കയ്യൊപ്പുകൾ ഈ കാർബണേറ്റ് പാളികൾക്കുള്ളിൽ സുരക്ഷിതമായി ഇരിപ്പുണ്ടാകും. ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിനെ “ജീവന്റെ വോൾട്ടുകൾ” എന്ന് വിളിക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.
പ്രൊഫസർ സഞ്ജീവ് ഗുപ്തയുടെ നിരീക്ഷണങ്ങൾ ചൊവ്വയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരമ്പരാഗത ധാരണകളെ തിരുത്തിക്കുറിക്കുന്നതാണ്. ചൊവ്വ എക്കാലത്തും തണുത്തുറഞ്ഞ ഒരു മൃതഗ്രഹമായിരുന്നു എന്ന വാദത്തെ ഈ പുതിയ പഠനം എതിർക്കുന്നു. പാറകളിലെ രാസമാറ്റങ്ങൾ പരിശോധിച്ചതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നത്, അവിടെ വെള്ളം വെറുതെ ഒഴുകിപ്പോകുകയല്ല മറിച്ച് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം ഉപരിതലത്തിന് താഴെയും മുകളിലുമായി ചംക്രമണം നടത്തിയിരുന്നു എന്നാണ്. ഇത് ഭൂമിയിലെ നദികളും തടാകങ്ങളും പോലെ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ഹൈഡ്രോളജിക്കൽ സിസ്റ്റം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കുന്നു.
ഉപരിതലത്തിന് താഴെ ചൂടുള്ള നീരുറവകൾ നിലനിന്നിരുന്നു എന്ന കണ്ടെത്തൽ അതീവ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. സമുദ്രത്തിനടിയിലെ ഇത്തരം മേഖലകളാണ് ഭൂമിയിൽ ജീവന്റെ ഉത്ഭവത്തിന് കാരണമായതെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽ പോലും ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ആവശ്യമായ രാസവിദ്യകൾ അവിടെ നടന്നിരുന്നു.
തിരമാലകൾ പാറകളിൽ ഇത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ അടയാളങ്ങൾ തീർക്കണമെങ്കിൽ, ചൊവ്വയുടെ അന്തരീക്ഷം ഇന്ന് കാണുന്നതിനേക്കാൾ വളരെ കടുപ്പമേറിയതും മർദ്ദമുള്ളതും ആയിരിക്കണം. ഇത് ദ്രവരൂപത്തിലുള്ള വെള്ളം ചൊവ്വയിൽ പണ്ട് സാർവ്വത്രികമായിരുന്നു എന്നതിന്റെ കൃത്യമായ സൂചനയാണ്.
നിലവിൽ ഈ ‘ബീച്ച്’ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പെഴ്സിവീയറൻസ് റോവർ വിലപ്പെട്ട പാറക്കഷ്ണങ്ങൾ (Core samples) ശേഖരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ജെസീറോ ക്രേറ്ററിലെ ഈ തീരദേശ പാറകൾ ഭൂമിയിലെത്തിച്ച് പരിശോധിച്ചാൽ മാത്രമേ അലക്സ് ജോൺസും സഞ്ജീവ് ഗുപ്തയും മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന സിദ്ധാന്തങ്ങൾക്ക് അന്തിമ സ്ഥിരീകരണം നൽകാൻ സാധിക്കൂ. ഭൂമിക്ക് സമാനമായ ഒരു അന്തരീക്ഷം ചൊവ്വയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും അവിടെ ജീവൻ തുടിച്ചിരുന്നുവെന്നും തെളിയിക്കപ്പെട്ടാൽ, അത് മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ കണ്ടെത്തലായി മാറും.
ചൊവ്വയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ഓരോ പുതിയ കണ്ടെത്തലും ആ ഗ്രഹം ഒരുകാലത്ത് ഭൂമിയുടെ ഇരട്ടസഹോദരനെപ്പോലെയായിരുന്നു എന്ന സത്യത്തിലേക്കാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്. ജെസീറോ ക്രേറ്ററിലെ ആ പഴയ തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ പെഴ്സിവീയറൻസ് കണ്ടെത്തിയത് വെറും പാറക്കഷ്ണങ്ങളല്ല, മറിച്ച് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി പ്രപഞ്ചം കാത്തുവെച്ച രഹസ്യങ്ങളാണ്.
Also Read: താരിഫ് യുദ്ധം ജയിച്ചു, പക്ഷേ വിപണി തോൽക്കുമോ? അമേരിക്കൻ ആപ്പിളും പാലും ഇന്ത്യൻ കർഷകർക്ക് വെല്ലുവിളിയാകുന്നത് എങ്ങനെ?
അലക്സ് ജോൺസും സഞ്ജീവ് ഗുപ്തയും ഉൾപ്പെടുന്ന ശാസ്ത്രസംഘം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് പോലെ, ചൊവ്വയിലെ ഈ ‘ബീച്ചുകൾ’ പുരാതന ജീവന്റെ ഫോസിലുകൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച പ്രകൃതിദത്തമായ നിലവറകളാണ്. അവിടെ തിരമാലകൾ അടിച്ചുകയറിയിരുന്നതും, ഉപരിതലത്തിന് താഴെ ചൂടുറവകൾ ഒഴുകിയിരുന്നതും തെളിയിക്കുന്നത് ചൊവ്വ ഒരിക്കൽ ജീവൻ തുടിക്കാൻ വെമ്പിനിന്നിരുന്ന ഒരു ലോകമായിരുന്നു എന്നാണ്.
ഇനി ലോകം കാത്തിരിക്കുന്നത് പെഴ്സിവീയറൻസ് ശേഖരിച്ച ആ സാംപിളുകൾ ഭൂമിയിലെത്തുന്ന ആ ചരിത്ര നിമിഷത്തിനാണ്. ആ പാറക്കഷ്ണങ്ങൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ, അത് മനുഷ്യരാശിക്ക് സ്വന്തം ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചും പ്രപഞ്ചത്തിലെ നമ്മുടെ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചും പുതിയ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ നൽകും. ചൊവ്വയിലെ ആ പഴയ മണൽത്തരികളിൽ മനുഷ്യന്റെ അടുത്ത വലിയ കുതിച്ചുചാട്ടത്തിനുള്ള വിത്തുകൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്.
