ഉത്തരത്തിലുള്ളത് കിട്ടിയതുമില്ല, കക്ഷത്തിലിരിക്കുന്നത് പോവുകയും ചെയ്തു!” പക്ഷേ, ഇത്രയൊക്കെ തിരിച്ചടികൾ നേരിട്ടിട്ടും തങ്ങൾ തോറ്റിട്ടില്ലെന്ന് ലോകത്തിന് മുന്നിൽ കാണിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം എന്തെല്ലാമോ വെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ നെതന്യാഹു നെട്ടോട്ടമോടുകയാണോ?
ലെബനനിൽ വെടിനിർത്തലിനായുള്ള ചട്ടക്കൂട് ചർച്ചകൾ ഒരു വശത്ത് നടക്കുമ്പോഴും, അതിർത്തികളിൽ ഇപ്പോഴും യുദ്ധവിമാനങ്ങളുടെ ഇരമ്പലും പീരങ്കികളുടെ പൊട്ടിത്തെറിയും തന്നെയാണ് കേൾക്കുന്നത്. ദക്ഷിണ ലെബനനിലെ സൈനിക സാന്നിധ്യം ഇസ്രയേൽ തുടരുന്നതിനൊപ്പം സിറിയയിലെ ദാര, ഖുനൈത്ര മേഖലകളിലേക്ക് കൂടി ആക്രമണം വ്യാപിപ്പിക്കുമ്പോൾ അത് വ്യക്തമാക്കുന്നത് ഒന്നുമാത്രമാണ്, പശ്ചിമേഷ്യയിൽ സമാധാനം എന്നത് ഇപ്പോൾ ചർച്ചാമേശകളിൽ മാത്രം കേൾക്കുന്ന ഒരു വാക്കായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നത് ബോംബുകളുടെയും യുദ്ധവിമാനങ്ങളുടെയും ശബ്ദമാണ്. സ്വന്തം തന്ത്രപരമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾ പൂർണമായി കൈവരിച്ചുവെന്ന ചിത്രം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, പുതിയ മുന്നണികൾ തുറന്ന് ശക്തിസമവാക്യങ്ങൾ മാറ്റിയെഴുതാനാണോ ഇസ്രയേലിന്റെ ശ്രമം? ലെബനനിലും സിറിയയിലും ഒരേസമയം നടക്കുന്ന ഈ സൈനിക നീക്കങ്ങൾ സുരക്ഷയുടെ പേരിലുള്ള നടപടികളാണോ, അതോ പശ്ചിമേഷ്യയുടെ ഭാവിയെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ട വലിയ നയതന്ത്ര-സൈനിക പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമോ?
അമേരിക്കയുടെ മധ്യസ്ഥതയിൽ രൂപപ്പെട്ട ചട്ടക്കൂട് കരാർ ലെബനന്റെ പരമാധികാരം പുനഃസ്ഥാപിക്കുമെന്നും ഹിസ്ബുള്ളയുടെ സായുധ ശേഷി കുറയ്ക്കുമെന്നും അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ കരാറിന്റെ വ്യവസ്ഥകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ഇസ്രയേൽ സൈന്യത്തിന്റെ പിൻവാങ്ങൽ ഉടനടിയുള്ളതോ നിരുപാധികമോ അല്ലെന്ന് വ്യക്തമാണ്. ഹിസ്ബുള്ളയിൽ നിന്ന് ഭീഷണി ഇല്ലാതായെന്ന് ഇസ്രയേൽ വിലയിരുത്തുന്ന ഘട്ടത്തിലാണ് പിൻവാങ്ങൽ നടക്കുക എന്നതാണ് വ്യവസ്ഥ. അതിനാൽ, എത്രകാലം വേണമെങ്കിലും സൈനിക സാന്നിധ്യം തുടരാൻ ഈ വ്യവസ്ഥ അവസരം നൽകുന്നുവെന്ന വിമർശനം ഉയരുന്നുണ്ട്.
ഇസ്രയേൽ പ്രധാനമന്ത്രി ബെഞ്ചമിൻ നെതന്യാഹുവിന്റെ നിലപാടും ഇതേ ദിശയിലാണ്. ഹിസ്ബുള്ള ആയുധധാരികളായി തുടരുന്നിടത്തോളം കാലം ഇസ്രയേൽ തെക്കൻ ലെബനൻ വിടില്ലെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം. മറുവശത്ത്, ഇസ്രയേൽ സൈന്യം ലെബനനിൽ തുടരുന്നിടത്തോളം കാലം തങ്ങൾ നിരായുധരാകില്ലെന്നാണ് ഹിസ്ബുള്ളയുടെ നിലപാട്. ഇങ്ങനെ ഇരുവിഭാഗങ്ങളുടെയും സുരക്ഷാ വാദങ്ങൾ പരസ്പരം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ചക്രവ്യൂഹം രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. ഈ അവസ്ഥയിൽ സമാധാന കരാർ പ്രായോഗികമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് കൂടുതൽ ദുഷ്കരമാകുന്നു.
ഏറ്റവും കൂടുതൽ സമ്മർദം അനുഭവിക്കുന്നത് ലെബനൻ ഭരണകൂടമാണ്. തെക്കൻ ലെബനന്റെ നിയന്ത്രണം തിരിച്ചുപിടിക്കണമെന്ന് സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഹിസ്ബുള്ള ഒരു സാധാരണ സായുധസംഘമല്ല. രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക, സുരക്ഷാ ഘടനകളിൽ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനമുള്ള സംഘടനയാണ് അത്. അതിനാൽ, ഭരണപരമായ തീരുമാനങ്ങൾകൊണ്ട് മാത്രം ഹിസ്ബുള്ളയെ നിരായുധീകരിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷ യാഥാർഥ്യബോധമുള്ളതല്ലെന്ന് നിരവധി സുരക്ഷാ വിശകലനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ഈ യാഥാർഥ്യം പരിഗണിക്കാതെ മുന്നോട്ടുപോകുന്ന കരാറുകൾ ആഭ്യന്തര അസ്ഥിരത വർധിപ്പിക്കാനുള്ള സാധ്യതയും നിലനിൽക്കുന്നു.
ഇതിനിടെ, സിറിയയിലെ ദാര ഗവർണറേറ്റിലും ഗോലാൻ കുന്നുകൾക്ക് സമീപമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലും ഇസ്രയേൽ സൈനിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ വീണ്ടും സജീവമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇസ്രയേൽ ഇതിനെ സുരക്ഷാ മുൻകരുതലായി വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, വിമർശകർ ഇതിനെ അതിർത്തിക്കപ്പുറത്തേക്കുള്ള സുരക്ഷാ മേഖല വ്യാപിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമായി കാണുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള നടപടികൾ സിറിയയുടെ പരമാധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതായും മേഖലയിൽ സംഘർഷ സാധ്യത വർധിപ്പിക്കുന്നതായും ചില അന്താരാഷ്ട്ര നിരീക്ഷകർ വിലയിരുത്തുന്നു.
ഇസ്രയേലിന്റെ സമീപകാല സുരക്ഷാ നയത്തിൽ മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകം “ബഫർ സോൺ” ആശയമാണ്. സ്വന്തം അതിർത്തികളിൽ നിന്ന് അകലെയായി സുരക്ഷാ വളയം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് ഇതെന്ന് ചില വിശകലനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ വിമർശകർ പറയുന്നത്, ഇത്തരം സുരക്ഷാ മേഖലകൾ പ്രാദേശിക ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെയും രാജ്യങ്ങളുടെ പരമാധികാരത്തെയും ബാധിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ടെന്നാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ നീക്കങ്ങൾ പശ്ചിമേഷ്യയിൽ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങൾക്കും നയതന്ത്ര വിവാദങ്ങൾക്കും ഇടയാക്കുന്നു.
ഇറാനെയും ഈ സമവാക്യത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്താൻ കഴിയില്ല. മാത്രമല്ല ഇറാൻ ലെബനനിലെ സംഭവവികാസങ്ങളെ പ്രാദേശിക വിഷയമായി മാത്രം കാണുന്നില്ല; മറിച്ച് അമേരിക്കയുമായും ഇസ്രയേലുമായും ബന്ധപ്പെട്ട വിശാലമായ ശക്തിപോരാട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ലെബനന്റെ പരമാധികാരത്തെ മാനിക്കണമെന്ന് ഇറാൻ ആവർത്തിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇസ്രയേൽ അതിനെ സ്വന്തം ദേശീയ സുരക്ഷയുടെ കണ്ണിലൂടെ വിലയിരുത്തുകയാണ്. ഈ വ്യത്യസ്ത സുരക്ഷാ കാഴ്ചപ്പാടുകളാണ് പ്രശ്നപരിഹാരം കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കുന്നത്.
അമേരിക്കയും ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നു. അമേരിക്ക ഈ കരാറിനെ നയതന്ത്ര വിജയമായി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിയിലെ യാഥാർഥ്യം ഇപ്പോഴും അനിശ്ചിതത്വം നിറഞ്ഞതാണ്. വെടിനിർത്തൽ നിലനിൽക്കുന്നുവെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ ആക്രമണങ്ങളും പ്രത്യാക്രമണങ്ങളും തുടരുകയാണ്. അതിനാൽ, നിലവിലെ ക്രമീകരണം സ്ഥിരസമാധാനത്തിലേക്കുള്ള ചുവടുവയ്പ്പാണോ, അതോ അടുത്ത സംഘർഷം വൈകിപ്പിക്കുന്ന താൽക്കാലിക സംവിധാനമാണോ എന്ന ചർച്ച ശക്തമാണ്.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഒരു പ്രധാന ചോദ്യമാണ് ഉയരുന്നത്, സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ സൈനിക സമ്മർദം മാത്രം മതിയോ? അല്ലെങ്കിൽ ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ ധാരണകളും പരസ്പര വിശ്വാസവും കൂടാതെ സമാധാനം സാധ്യമാകുമോ? ചരിത്രം കാണിക്കുന്നത്, സൈനിക വിജയങ്ങൾ മാത്രം സ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ പരിഹാരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാറില്ല എന്നതാണ്. സുരക്ഷയും പരമാധികാരവും ഒരുപോലെ മാനിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ധാരണയില്ലാതെ ഏതൊരു കരാറും ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുക പ്രയാസമാണ്.
ഇന്ന് ലെബനനും സിറിയയും നേരിടുന്ന അവസ്ഥ വെറും അതിർത്തി തർക്കങ്ങളുടെ കഥയല്ല, അത് പശ്ചിമേഷ്യയിലെ വലിയ ശക്തിസമവാക്യങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. ഇസ്രയേൽ തന്റെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് ലെബനനും സിറിയയും അവരുടെ പരമാധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾ ഉന്നയിക്കുന്നു. ഈ വിരുദ്ധ നിലപാടുകൾക്കിടയിൽ സാധാരണ ജനങ്ങളാണ് ഏറ്റവും വലിയ വില നൽകുന്നത്. സൈനിക നടപടികൾ താൽക്കാലിക സുരക്ഷ നൽകാമെങ്കിലും, ദീർഘകാല സമാധാനം സൃഷ്ടിക്കാൻ വിശ്വാസവും നയതന്ത്രപരമായ ധാരണയും എല്ലാ കക്ഷികളുടെയും പങ്കാളിത്തവും അനിവാര്യമാണ്. അതില്ലെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ ചട്ടക്കൂട് കരാറുകൾ നാളത്തെ മറ്റൊരു വലിയ സംഘർഷത്തിന് മുമ്പുള്ള താൽക്കാലിക ഇടവേള മാത്രമായി മാറാനുള്ള സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (AI SOURCES)
വീഡിയോ കാണാം…
