രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം അവസാനിച്ചത് ഭീതിദമായ രണ്ട് സ്ഫോടനങ്ങളോടെയായിരുന്നു. ജപ്പാനിലെ ഹിരോഷിമയിലും നാഗസാക്കിയിലും അമേരിക്ക വർഷിച്ച “ലിറ്റിൽ ബോയ്”, “ഫാറ്റ് മാൻ” അണുബോംബുകൾ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ലക്ഷക്കണക്കിന് ജീവനാണെടുത്തത്. തലമുറകൾക്ക് മായ്ക്കാനാവാത്ത മുറിവുകളേൽപ്പിച്ചു. ആണവശക്തിയുടെ വിനാശകരമായ മുഖം അന്ന് ആദ്യമായി നേരിട്ട് ലോകം കണ്ടറിഞ്ഞു. ആ ഭീകരതയുടെ ഓർമ്മകൾ മായും മുമ്പേ ലോകരാജ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ശക്തിയേറിയ ആണവായുധങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാനും ശേഖരിക്കാനും മത്സരിച്ചു തുടങ്ങി. ശീതയുദ്ധകാലത്ത് ലോക രാജ്യങ്ങളുടെ ആയുധശേഖരം 60,000 കടന്നു.
ഇന്ന്, ആ യുദ്ധങ്ങൾ അവസാനിച്ചിട്ടും, ആ ഭയം ലോകത്തിന് മേൽ ഒരു കറുത്ത നിഴൽ പോലെ പതിയിരിക്കുന്നു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള രാജ്യങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ആണവായുധശേഖരം നിലനിർത്തുന്നതിനായി മാത്രം പ്രതിവർഷം 91.4 ബില്യൺ യുഎസ് ഡോളർ ചെലവഴിക്കുന്നു. ഓരോ സെക്കൻഡിലും ഏകദേശം 2,898 ഡോളർ. അതായത് ഏകദേശം രണ്ടര ലക്ഷം ഇന്ത്യൻ രൂപ. ഇത് നൂറിലധികം രാജ്യങ്ങളുടെ ഒരു വർഷത്തെ മൊത്തം വരുമാനത്തേക്കാൾ വലുതാണ്. ഈ ഭീമമായ തുക ചെലവഴിക്കുന്നത് ഭൂമുഖത്ത് വിനാശം വിതയ്ക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ആയുധങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് എന്ന വൈരുദ്ധ്യം നമ്മെ അമ്പരപ്പിക്കും.
ഈ ആണവ ശക്തിയുടെ താക്കോൽ ആരുടെ കയ്യിലാണ്? ഒരു വിക്ഷേപണത്തിന് ആര് തീരുമാനമെടുക്കും?
ലോകരാജ്യങ്ങളുടെ തലവന്മാരാണ് ഇത് സംബന്ധിച്ച തീരുമാനം എടുക്കുന്നത്. അതായത്, പ്രസിഡൻ്റുമാരും പ്രധാനമന്ത്രിമാരും. ഇവർ ഇതിനുള്ള രഹസ്യ കോഡുകൾ കൈവശം വച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ വിക്ഷേപണം നടപ്പിലാക്കുന്നത് താഴെത്തട്ടിലുള്ള നിയുക്ത സംഘങ്ങളാണ്. എന്നിരുന്നാലും, കാബിനറ്റ് കമ്മിറ്റികൾ, ദേശീയ സുരക്ഷാ ഉപദേഷ്ടാക്കൾ, സൈനിക മേധാവികൾ തുടങ്ങിയ ഉന്നതതല കൂടിയാലോചനകൾക്ക് ശേഷമാണ് ഇത്തരം നിർണ്ണായക തീരുമാനങ്ങളുണ്ടാകുന്നത്. അമേരിക്കൻ പ്രസിഡൻ്റ് എപ്പോഴും ഒരു “ന്യൂക്ലിയർ ഫുട്ബോൾ”, യുദ്ധ പദ്ധതികൾ അടങ്ങിയ ബ്രീഫ്കേസ്, കൂടെ കൊണ്ടുനടക്കുന്നതും, റഷ്യൻ പ്രസിഡൻ്റിൻ്റെ സമാനമായ ബ്രീഫ്കേസും ഈ അധികാരത്തിൻ്റെ ഭീകരമായ പ്രതീകങ്ങളാണ്. പാകിസ്ഥാനിൽ, പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ നാഷണൽ കമാൻഡ് അതോറിറ്റിക്കാണ് ആണവാക്രമണ തീരുമാനങ്ങളുടെ അധികാരം. മുഷഫ്, ഷഹബാസ് പോലുള്ള താവളങ്ങളിൽ വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്ന എഫ്-16 വിമാനങ്ങൾ, സർഗോധയിലെ ആയുധ സംഭരണശാലയിലുള്ള ശേഖരവും, അബ്ദാലി, ഷഹീൻ, ഗൗരി തുടങ്ങിയ മിസൈലുകളും അവരുടെ ആണവശക്തി വിളിച്ചോതുന്നു.
ഇന്ത്യയും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആണവ ശക്തികളിൽ ഒന്നാണ്. അഗ്നി, ശൗര്യ, പ്രലെ, ബ്രഹ്മോസ് പോലുള്ള ശക്തമായ മിസൈൽ ശേഖരം ഇന്ത്യയ്ക്കുണ്ട്. കരയിൽ നിന്നും കടലിൽ നിന്നും ആകാശത്ത് നിന്നും ആക്രമണം നടത്താനുള്ള ആണവ ത്രയവും ഇന്ത്യ സ്വന്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ആദ്യം ആണവായുധം ഉപയോഗിക്കില്ല (‘ആദ്യം ഉപയോഗിക്കില്ല’) എന്നതാണ് ഇന്ത്യയുടെ പ്രഖ്യാപിത നയം. എന്നാൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടാൽ പൂർണ്ണ ശക്തിയോടെ തിരിച്ചടിക്കുമെന്നും ഇന്ത്യ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ഈ മാരകായുധങ്ങൾ എത്രത്തോളം അപകടകരമാണെന്ന് പലപ്പോഴും ലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞത് തലനാരിഴയ്ക്ക് ഒഴിവായ ദുരന്തങ്ങളിലൂടെയാണ്. 1957-ൽ വിമാനത്തിൽ നിന്ന് അബദ്ധത്തിൽ വീണ ആണവ ബോംബ് പൊട്ടിത്തെറിക്കാതിരുന്നത് ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ്. 1958-ൽ സൗത്ത് കരോലിനയിൽ ബോംബർ വർഷിച്ച ആണവായുധം അതിൻ്റെ കവചത്തിൽ സുരക്ഷിതമായിരുന്നതിനാൽ ദുരന്തം ഒഴിവായി. 1961-ൽ രണ്ട് ആണവ ബോംബുകളുമായി വിമാനം തകർന്നുവീണത്, 1965-ൽ വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലിൽ നിന്ന് കടലിൽ വീണ് പിന്നെ കണ്ടെത്താനാകാതെ പോയ ആണവ ബോംബും – ഈ സംഭവങ്ങളെല്ലാം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് പിഴവ് പോലും എത്ര വലിയ വിനാശത്തിന് കാരണമാവാം എന്നാണ്.
Also Read: സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലുമാകാത്ത ശിക്ഷ, ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിന് പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം, വിറച്ച് പാക്കിസ്ഥാൻ
ശീതയുദ്ധാനന്തരം ആണവായുധ നിരായുധീകരണത്തിന് ശ്രമങ്ങളുണ്ടായി. സ്വമേധയ തങ്ങളുടെ മുഴുവൻ ശേഖരവും നശിപ്പിച്ച് ആണവായുധമുക്തമായ ഒരേയൊരു രാജ്യം ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയാണ്. എന്നാൽ, ഇന്നും ലോകത്ത് പതിനായിരക്കണക്കിന് ആണവായുധങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട്. 1945 ഓഗസ്റ്റിൽ ഹിരോഷിമയിലും നാഗസാക്കിയിലും ഉണ്ടായ ദുരന്തത്തിൻ്റെ ഓർമ്മകളും, ഈ മാരകായുധങ്ങൾക്കായി നാം ഓരോ സെക്കൻഡും ചെലവഴിക്കുന്ന കോടികളും, ഒരു പുതിയ ആണവയുദ്ധം ഭൂമുഖത്ത് സൃഷ്ടിച്ചേക്കാവുന്ന പൂർണ്ണ നാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയവും – ഇതെല്ലാം ആണവരാത്രിയുടെ നിഴലിൽ ലോകം ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു എന്നതിൻ്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. ഈ ഭീഷണി ഒഴിഞ്ഞുപോകാതെ, യഥാർത്ഥ സമാധാനം എത്ര അകലെയാണെന്ന് ഈ യാഥാർത്ഥ്യം നമ്മോട് പറയുന്നു.
