പശ്ചിമേഷ്യയുടെ മണ്ണിൽ യുദ്ധത്തിന്റെ കനലുകൾ താൽക്കാലികമായി അണയുകയും ലോകം ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു നിശ്വാസം ഉതിർക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും, വൈറ്റ് ഹൗസിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ പുതിയൊരു രാഷ്ട്രീയ കൊടുങ്കാറ്റ് ആഞ്ഞടിക്കുകയാണ്. പ്രസിഡന്റ് ഡോണൾഡ് ട്രംപിന്റെ യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളും നയതന്ത്രപരമായ നീക്കങ്ങളും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അമേരിക്കൻ ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുന്ന കാഴ്ചയാണിപ്പോൾ. ഇറാന്റെ മണ്ണിൽ ഭരണമാറ്റം എന്ന ഉന്നതമായ ലക്ഷ്യത്തോടെ കൊട്ടിഘോഷിച്ചു തുടങ്ങിയ സൈനിക നീക്കങ്ങൾ, ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിന്റെ ആധിപത്യത്തിനായി വഴിമാറിയെങ്കിലും, യുദ്ധം അവസാനിക്കുമ്പോൾ അമേരിക്കയുടെ കയ്യിൽ അവശേഷിക്കുന്നത് ശൂന്യത മാത്രമാണെന്ന ആക്ഷേപം ശക്തമായിരിക്കുകയാണ്.
അധികാരത്തിന്റെ ഹുങ്കിൽ ലോകക്രമത്തെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച ട്രംപിന്റെ ഓരോ നീക്കവും ഇന്ന് തിരിച്ചടിയായി മാറുന്ന അവസ്ഥയാണുള്ളത്. ശത്രുവിനെ തളയ്ക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച് ഒടുവിൽ നയതന്ത്ര പരാജയത്തിന്റെ കയ്പുനീർ കുടിക്കേണ്ടി വന്ന ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ നിസ്സഹായതയാണ് അമേരിക്കൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ചർച്ചയാകുന്നത്. ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്താതെ പോയ സൈനിക നീക്കങ്ങളും, സാമ്പത്തിക ലാഭമോ രാഷ്ട്രീയ നേട്ടമോ ഇല്ലാത്ത വെടിനിർത്തലും ട്രംപിന്റെ വ്യക്തിപ്രഭാവത്തിന് ഏൽപ്പിച്ച മുറിവ് ചെറുതല്ല. വിറപ്പിക്കാൻ പോയിട്ട് ഒടുവിൽ വിട്ടുവീഴ്ചകൾക്ക് വഴങ്ങേണ്ടി വന്ന ഈ സാഹചര്യം, ട്രംപിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭാവിക്ക് മേൽ വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കുകയാണ്.
അമേരിക്കയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഉയരുന്ന വിമർശനങ്ങളുടെ തീവ്രത ശ്രദ്ധേയമാണ്. പൊതുജനാഭിപ്രായ സർവേകളിൽ, ഈ യുദ്ധം സാമ്പത്തികമായും സൈനികമായും അമേരിക്കയ്ക്ക് വലിയ തിരിച്ചടിയായെന്ന വിലയിരുത്തലാണ് ശക്തമാകുന്നത്. യുദ്ധം ആരംഭിക്കാൻ ഇസ്രയേലിന്റെ സമ്മർദം വഴങ്ങിയതും, എന്നാൽ അത് എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് വ്യക്തമായ ദിശയില്ലായ്മയും, മുൻ പെൻറഗൺ ഉദ്യോഗസ്ഥരടക്കം തുറന്നുപറയുന്നു. സമാധാനത്തിനായി യുദ്ധം തുടങ്ങുന്നുവെന്ന ട്രംപിന്റെ വാദം തന്നെ ഇന്ന് പരിഹാസ വിഷയമായിരിക്കുകയാണ്. സമാധാനത്തിൻറെ നൊബേൽ സമ്മാനത്തിന് താൻ അർഹനാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന നേതാവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ യാത്ര, ഇപ്പോൾ വിമർശനങ്ങളുടെയും പരിഹാസത്തിന്റെയും കേന്ദ്രബിന്ദുവായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
പാക്കിസ്ഥാൻ മധ്യസ്ഥതയിൽ നടന്ന ചർച്ചകളാണ് ഈ സംഘർഷത്തെ പുതിയ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് നയിച്ചത്. ഇറാൻ മുന്നോട്ട് വെച്ച പത്ത് നിർദ്ദേശങ്ങൾ ചർച്ചയുടെ അടിസ്ഥാനമായി അമേരിക്ക അംഗീകരിച്ചുവെന്ന അവകാശവാദം, ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഈ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പ്രകാരം ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിലൂടെ നടക്കുന്ന കപ്പൽ ഗതാഗതം ഇനി ഇറാന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാകുമെന്ന് സൂചനകളുണ്ട്. അതോടൊപ്പം, ഇറാനെതിരായ എല്ലാ ഉപരോധങ്ങളും നീക്കം ചെയ്യുകയും, യുറേനിയം സമ്പുഷ്ടീകരണ അവകാശം അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട സാഹചര്യം അമേരിക്കയ്ക്ക് നേരിടേണ്ടി വരും. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയും അന്താരാഷ്ട്ര ആണവോർജ ഏജൻസിയും ഇറാനെതിരെ എടുത്ത നിലപാടുകൾ പോലും പിൻവലിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന അവകാശവാദം, ഈ ചർച്ചകളുടെ ഗൗരവം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഇതിലുപരി, പശ്ചിമേഷ്യയിൽ നിന്നുള്ള അമേരിക്കൻ സൈനിക സാന്നിധ്യം പിൻവലിക്കണമെന്ന നിർദ്ദേശവും ഉയർന്നിരിക്കുകയാണ്. രണ്ടാഴ്ചത്തെ വെടിനിർത്തലിന് ശേഷം ഈ നിബന്ധനകൾ അന്തിമമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, ഈ യുദ്ധത്തിൽ ട്രംപ് എന്താണ് നേടിയത് എന്ന ചോദ്യമാണ് കൂടുതൽ ശക്തമായി ഉയരുന്നത്. രാജ്യാന്തര മാധ്യമങ്ങൾ ഇതിനകം തന്നെ ഇറാന്റെ സമ്പൂർണ വിജയം എന്ന വിലയിരുത്തലുകൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, അമേരിക്കയുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിഷ്ഠയ്ക്ക് വലിയ തിരിച്ചടിയാണിത്.
യുദ്ധത്തിന്റെ സൈനിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളും അതീവ ഗൗരവമേറിയതാണ്. ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ പ്രകാരം 15 അമേരിക്കൻ സൈനികർ കൊല്ലപ്പെടുകയും 300-ലേറെ പേർക്ക് പരിക്കേൽക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ 17 അമേരിക്കൻ സൈനിക താവളങ്ങൾക്ക് നാശനഷ്ടമുണ്ടായതായും റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അമേരിക്കയുടെ അത്യാധുനിക യുദ്ധവിമാനങ്ങളായ F-35, F-15 ഉൾപ്പെടെ 20-ലേറെ വിമാനങ്ങൾ തകർന്നുവെന്ന വിവരങ്ങളും പുറത്ത് വന്നിട്ടുണ്ട്. യുഎസ്എസ് ജെറാൾഡ് ആർ ഫോർഡ് എന്ന വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലിന് പോലും കേടുപാടുകൾ സംഭവിച്ചുവെന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ, ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ തീവ്രത വ്യക്തമാക്കുന്നു.
സാങ്കേതികമായും ഈ യുദ്ധം വലിയ തിരിച്ചടികൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അമേരിക്കയുടെ താഡ് റഡാർ സംവിധാനങ്ങളിൽ പലതും പ്രവർത്തനരഹിതമായതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നു. ഖത്തറിലെ അൽ ഉദൈദ് വ്യോമത്താവളത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന അത്യാധുനിക റഡാർ സംവിധാനവും ഇറാൻ തകർത്തുവെന്ന അവകാശവാദം ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. അതിനൊപ്പം, വളരെ കുറഞ്ഞ ചെലവിലുള്ള ഡ്രോണുകൾ ഉപയോഗിച്ച് കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ വില വരുന്ന അമേരിക്കൻ സൈനിക ഉപകരണങ്ങൾക്ക് വലിയ നാശനഷ്ടമുണ്ടാക്കാനായതും, ആധുനിക യുദ്ധരീതികളിൽ വന്ന മാറ്റം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
സാമ്പത്തികമായി, ഈ യുദ്ധം അമേരിക്കയ്ക്ക് ഭീമമായ ബാധ്യതയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. യുദ്ധത്തിന്റെ ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ തന്നെ ബില്യണുകൾ ചെലവഴിച്ച അമേരിക്ക, ദിവസേന ബോംബുകൾക്കും ആയുധങ്ങൾക്കും വൻതുക ചെലവഴിക്കേണ്ടി വന്നു. ടോമഹാക്ക് മിസൈലുകൾ പോലുള്ള അത്യാധുനിക ആയുധങ്ങൾ നൂറുകണക്കിന് പ്രയോഗിച്ചതോടെ ചെലവ് കുതിച്ചുയർന്നു. യുദ്ധച്ചിലവുകൾ നിറവേറ്റാൻ കോൺഗ്രസ് അനുവദിച്ച അധിക ഫണ്ടും ഈ സംഘർഷത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭാരം എത്രമാത്രമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഇറാന്റെ മിസൈൽ ശേഷി പൂർണമായും തകർത്തുവെന്നായിരുന്നു അമേരിക്കയുടെ അവകാശവാദം. എന്നാൽ പിന്നീട് സംഭവിച്ച ആക്രമണങ്ങൾ ആ വാദങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്തു. ഇറാന്റെ ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകൾ ദൂരസ്ഥ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് എത്തുകയും, അവരുടെ ലോഞ്ചിങ് സംവിധാനങ്ങൾ ഇപ്പോഴും സജീവമാണെന്ന റിപ്പോർട്ടുകളും പുറത്ത് വന്നതോടെ, അമേരിക്കൻ ഇന്റലിജൻസിന്റെ വിലയിരുത്തലുകൾ പോലും തിരുത്തേണ്ടി വന്നു. ഇത് ട്രംപിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ തന്നെ ബാധിക്കുന്ന ഘടകമായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്.
അവസാനമായി, ഈ യുദ്ധവും അതിന്റെ അവസാനഘട്ടവും ഒരു കാര്യമാണ് വ്യക്തമായി പറയുന്നത് ആധുനിക ലോകത്ത് സൈനിക ശക്തി മാത്രം മതിയാകില്ല. തന്ത്രങ്ങളും നയതന്ത്രവും പൊതുജനാഭിപ്രായവും ഒരുപോലെ നിർണായകമാണ്. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ ഈ സംഭവവികാസങ്ങൾ, ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ശക്തിസമവാക്യങ്ങൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ട്രംപിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ആരംഭിച്ച ഈ യുദ്ധം, ഒടുവിൽ അദ്ദേഹത്തിനുതന്നെ വലിയ രാഷ്ട്രീയ തിരിച്ചടിയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ലോകം മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോൾ, ഈ സംഭവങ്ങൾ ഭാവിയിലെ യുദ്ധങ്ങളും നയതന്ത്രവും എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് നിർണ്ണയിക്കുന്ന ഒരു നിർണായക പാഠമായി നിലനിൽക്കും.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (Generated by AI)
വീഡിയോ കാണാം…
