നാല് ബില്യൺ വർഷ നീണ്ട ഭൂമിയുടെ പരിണാമ ചരിത്രത്തിൽ, മനുഷ്യ ശരീരം രൂപപ്പെട്ടതും വളർന്നതും ഇവിടുത്തെ സാധാരണ ഗുരുത്വാകർഷണബലത്തിന് അനുയോജ്യമായ രീതിയിലാണ്. ബഹിരാകാശ യുഗത്തിന്റെ പ്രാരംഭ ഘട്ടത്തിൽ, അതായത് 1950-കളുടെ അവസാനത്തിൽ, മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി അന്തരീക്ഷത്തിന് പുറത്തേക്ക് കടക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ ശാസ്ത്രജ്ഞരെ അലട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ ഭയം ഭാരമില്ലായ്മ മനുഷ്യ ശരീരത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്നതായിരുന്നു. പൂജ്യം ഗുരുത്വാകർഷണത്തിൽ നമ്മുടെ രക്തം കട്ടപിടിക്കുമോ, അസ്ഥികൾ പൊടിഞ്ഞുപോകുമോ, അതോ മൈക്രോഗ്രാവിറ്റിയുടെ സമ്മർദ്ദത്തിൽ നമ്മുടെ തലച്ചോർ പൊട്ടിത്തെറിക്കുമോ എന്ന് വരെ അക്കാലത്ത് പലരും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ എലികളും ചിലന്തികളും വിഖ്യാതമായ ലൈക എന്ന നായയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ജീവികളെ ബഹിരാകാശത്തേക്ക് അയച്ചുകൊണ്ടുള്ള പരീക്ഷണങ്ങൾക്കൊടുവിൽ, മനുഷ്യന് അവിടെ അതിജീവിക്കാൻ മാത്രമല്ല, സാങ്കേതികമായി അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കാനും കഴിയുമെന്ന് നമ്മൾ തെളിയിച്ചു. എങ്കിലും, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ദൂരെയായിരിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യശരീരത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ തികച്ചും വിസ്മയകരമാണ്. യൂറോപ്യൻ ബഹിരാകാശ ഏജൻസിയുടെ ബഹിരാകാശയാത്രികനായ ലൂക്ക പർമിറ്റാനോ വ്യക്തമാക്കുന്നത് പോലെ, ബഹിരാകാശത്ത് ഏതാനും ആഴ്ചകൾ കഴിയുമ്പോൾ നമ്മുടെ ശരീരം ഒരു പുതിയ പരിസ്ഥിതിയോട് പൂർണ്ണമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ തുടങ്ങും. കാലുകൾ മെലിഞ്ഞു വരികയും, ശരീരത്തിലെ ദ്രാവകങ്ങൾ മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്നതിനാൽ മുഖം കൂടുതൽ വൃത്താകൃതിയിലാകുകയും ചെയ്യും. മനുഷ്യന്റെ പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള ഈ അസാധാരണ ശേഷിയാണ് ബഹിരാകാശത്ത് നമ്മെ നിലനിർത്തുന്നത്. എന്നാൽ, പേശികളുടെയും അസ്ഥികളുടെയും ഈ ശാരീരിക മാറ്റങ്ങൾക്കപ്പുറം, നമ്മുടെ അവയവങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മസ്തിഷ്കം ഈ മൈക്രോഗ്രാവിറ്റിയോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നത് ഇന്നും ശാസ്ത്രലോകത്തെ വലിയൊരു നിഗൂഢതയാണ്.
മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി ഭ്രമണപഥത്തിൽ പ്രവേശിച്ചതിന് ശേഷമുള്ള 70 വർഷക്കാലം കൊണ്ട് ബഹിരാകാശ യാത്ര ശരീരത്തിൽ വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങൾ കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഭൂമിയിൽ നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന ഓരോ ചെറിയ ചലനവും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവിടുത്തെ ഗുരുത്വാകർഷണബലത്തെ മറികടന്നുകൊണ്ടാണ് ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ ബഹിരാകാശത്തെ പൂജ്യം-ഗുരുത്വ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ശരീരത്തിന് ഈ പ്രതിരോധം ആവശ്യമില്ലാതെ വരുന്നു. തൽഫലമായി, ശരീരത്തിന്റെ ഭാരം താങ്ങുന്ന വലിയ അസ്ഥികളും, ഉയർത്താനും ഓടാനും ഉപയോഗിക്കുന്ന പേശികളും അതിവേഗം ക്ഷയിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ബഹിരാകാശത്ത് എത്തി ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അസ്ഥികളിൽ നിന്ന് കാൽസ്യം നഷ്ടപ്പെടുകയും പേശികൾ ചുരുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു ഇതിൽ നമ്മുടെ ഹൃദയപേശികൾക്ക് സംഭവിക്കുന്ന വ്യതിയാനങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഗുരുത്വാകർഷണം ഇല്ലാത്തതിനാൽ ശരീരത്തിലെ ദ്രാവകങ്ങൾ താഴേക്ക് പോകാതെ മുകൾഭാഗത്ത് അടിഞ്ഞുകൂടുന്നത് കൊണ്ടാണ് ബഹിരാകാശയാത്രികരുടെ മുഖം വീർത്തതായി കാണപ്പെടുന്നത്.
ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥയിൽ ജീവിക്കുന്ന ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികൾക്ക് ഭൂമിയിലേക്ക് തിരികെ വരണമെങ്കിൽ കഠിനമായ ശാരീരിക വ്യായാമങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്. അവർ അന്താരാഷ്ട്ര ബഹിരാകാശ നിലയത്തിലെ പ്രത്യേക ജിമ്മിൽ ഒരു ദിവസം രണ്ട് മണിക്കൂറിലധികം കഠിനമായി വ്യായാമം ചെയ്യുന്നു. എന്നിട്ടും വെറും ആറ് മാസം ബഹിരാകാശത്ത് ചെലവഴിച്ച് തിരിച്ചെത്തുന്ന സഞ്ചാരികളെ പേടകത്തിൽ നിന്ന് സ്ട്രെച്ചറുകളിലാണ് പുറത്തെടുക്കുന്നത്. അവരുടെ അസ്ഥികളുടെ ഘടന സാധാരണ നിലയിലാകാൻ നാല് വർഷം വരെ സമയമെടുക്കാറുണ്ട്. ശാരീരികമായ ഈ വെല്ലുവിളികൾ പരിഹരിക്കാൻ വ്യായാമ മുറകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, തലച്ചോറിലുണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നിലവിൽ വ്യക്തമായ മാർഗ്ഗങ്ങളില്ല.
Also Read: പകലും സന്ധ്യയും ചേരുന്ന നിമിഷം! ലോകജനസംഖ്യയുടെ 99 ശതമാനവും ഒരേസമയം വെളിച്ചത്തിലാകുന്നതെങ്ങനെ?
“നിങ്ങൾ എത്ര അത്ഭുതകരമായ റോക്കറ്റ് നിർമ്മിച്ചാലും, ബഹിരാകാശത്ത് കൃത്യമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു തലച്ചോറ് അതിനുള്ളിൽ ഇല്ലെങ്കിൽ മറ്റെല്ലാം വ്യർത്ഥമാണ്,” എന്ന് ഇഎസ്എ ഫ്ലൈറ്റ് സർജൻ അലസ്സാൻഡ്രോ അൽസിബിയേഡ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ദീർഘകാല ബഹിരാകാശ ദൗത്യങ്ങൾ തലച്ചോറിൽ വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ ആദ്യമൊക്കെ വളരെ പരിമിതമായിരുന്നു. അതിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായത് നാസയുടെ സ്കോട്ട് കെല്ലി, മാർക്ക് കെല്ലി എന്നീ ഇരട്ട സഹോദരന്മാരിൽ നടത്തിയ പരീക്ഷണമായിരുന്നു. മാർക്ക് ഭൂമിയിൽ തുടർന്നപ്പോൾ സ്കോട്ട് ഐഎസ്എസിൽ ഒരു വർഷം ചെലവഴിച്ചു. ദൗത്യത്തിനിടെ സ്കോട്ടിന്റെ വൈജ്ഞാനിക കഴിവുകളിൽ വലിയ വ്യത്യാസങ്ങൾ കണ്ടില്ലെങ്കിലും, ഭൂമിയിൽ വന്നിറങ്ങിയ ശേഷം ഏകദേശം ആറ് മാസത്തേക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാനസിക പ്രകടനങ്ങളിലും വൈജ്ഞാനിക ശേഷിയിലും കാര്യമായ കുറവുണ്ടായതായി ഗവേഷകർ കണ്ടെത്തി. ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായി, ബ്രിട്ടനിലെ ലണ്ടൻ സർവകലാശാലയിലെ ബിർക്ക്ബെക്ക് ടീം നടത്തിയ പുതിയൊരു ഗവേഷണം ഈ മേഖലയിൽ വലിയ വഴിത്തിരിവായിരിക്കുകയാണ്. ഏകദേശം 377 പേർ പങ്കെടുത്ത 15 ബ്രെയിൻ ഇമേജിംഗ് പഠനങ്ങളുടെ ഫലങ്ങൾ സംയോജിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, മൈക്രോഗ്രാവിറ്റിയിൽ തലച്ചോറിന് സംഭവിക്കുന്ന ഘടനാപരമായ മാറ്റങ്ങൾ അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രൊഫസർ എലിസ റാഫേല്ല ഫെറെയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഈ പഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ഗുരുത്വാകർഷണം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ തലച്ചോറിൽ മനോഹരമായ ഒരു ‘ന്യൂറോപ്ലാസ്റ്റിസിറ്റി’ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ്. അതായത്, ശരീരം മാറുന്നത് പോലെ തന്നെ തലച്ചോറും അതിന്റെ ഘടനയിലും പ്രവർത്തനങ്ങളിലും മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി പുതിയ അന്തരീക്ഷവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ സ്വയം പുനഃക്രമീകരിക്കുന്നു.
ബിർക്ക്ബെക്ക് ടീമിന്റെ ഗവേഷണ പ്രകാരം, ചലനം, സന്തുലിതാവസ്ഥ, ശരീര അവബോധം എന്നിവ നിയന്ത്രിക്കുന്ന തലച്ചോറിന്റെ ഭാഗങ്ങളിലാണ് പ്രധാനമായും മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച്, വിവിധ സെൻസറി സിഗ്നലുകൾ കൂടിച്ചേരുകയും മൾട്ടിസെൻസറി രീതിയിൽ പ്രോസസ്സ് ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ‘ഒപെർക്കുലം’ എന്ന ഭാഗത്ത് വലിയ വ്യത്യാസങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. നമ്മൾ നിറങ്ങളോ വെളിച്ചമോ ശബ്ദമോ തിരിച്ചറിയുന്നത് പോലെയല്ല തലച്ചോർ ഗുരുത്വാകർഷണത്തെ അറിയുന്നത്. മറിച്ച്, നമ്മുടെ മസ്തിഷ്കം നിരന്തരമായി സ്വീകരിക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ ഏറ്റവും സ്ഥിരതയുള്ള ഒരു സവിശേഷതയാണ് ഗുരുത്വാകർഷണം. ശാസ്ത്രീയമായി പറഞ്ഞാൽ, അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ വളരുന്ന ഒരു ഭ്രൂണത്തിന് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ സിഗ്നൽ പോലും ഭൂമിയുടെ ഗുരുത്വാകർഷണമാണ്. നമ്മൾ വളരെ ലളിതമായി ഒരു കപ്പ് കാപ്പി എടുത്ത് കുടിക്കുമ്പോൾ പോലും, തലച്ചോർ യാന്ത്രികമായി ഗുരുത്വാകർഷണത്തിന്റെ ഭാരം കണക്കുകൂട്ടി അതിനനുസരിച്ചാണ് നമ്മുടെ കൈകളിലെ പേശികളെ ചലിപ്പിക്കുന്നത്. ബഹിരാകാശത്ത് ഈ ഗുരുത്വബലം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ തലച്ചോറിന് അതിന്റെ അടിസ്ഥാന കണക്കുകൂട്ടലുകൾ മാറ്റേണ്ടി വരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ ബഹിരാകാശ നിലയത്തിൽ എത്തുന്ന ബഹിരാകാശയാത്രികർ ചുവരുകളിൽ ഇടിക്കുകയോ, അമിത ശക്തിയോടെ സാധനങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. പിന്നീട് തലച്ചോർ സ്വയം കാലിബ്രേറ്റ് ചെയ്ത് ആ അവസ്ഥയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുമെങ്കിലും, അതിന് ഗണ്യമായ സമയവും ശരീരത്തിന്റെ ഊർജ്ജവും ആവശ്യമായി വരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ 50 വർഷമായി അപ്പോളോ ദൗത്യങ്ങൾക്ക് ശേഷം മനുഷ്യൻ ഭൂമിയുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള ഭ്രമണപഥങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് സഞ്ചരിച്ചിട്ടുള്ളത്. അവിടെയുള്ള ബഹിരാകാശയാത്രികർക്ക് ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഉടനടി സഹായം ലഭ്യമാണ്. എന്നാൽ നാസയും ചൈനയും ലക്ഷ്യമിടുന്ന ഭാവിയിലെ ദീർഘകാല ചന്ദ്ര-ചൊവ്വാ ദൗത്യങ്ങളിൽ സ്ഥിതി തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു ചൊവ്വാ ദൗത്യത്തിന് പോകുന്ന ക്രൂ എട്ട് മാസത്തോളം ബഹിരാകാശത്ത് ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരും. ഈ എട്ട് മാസം കൊണ്ട് അവരുടെ തലച്ചോർ പൂർണ്ണമായും മൈക്രോഗ്രാവിറ്റിയുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. എന്നാൽ അവർ ചൊവ്വയിൽ ലാൻഡ് ചെയ്യുന്ന നിമിഷം, അവിടുത്തെ ഗുരുത്വാകർഷണത്തിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ തലച്ചോറിന് പെട്ടെന്ന് കാലിബ്രേഷൻ നടത്താൻ സാധിക്കില്ല. പണ്ട് ചന്ദ്രനിൽ നടന്ന അപ്പോളോ ബഹിരാകാശയാത്രികരുടെ ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ മനസ്സിലാകും, അവരുടെ ഭാരമേറിയ സ്യൂട്ടുകൾ കാരണം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഗുരുത്വാകർഷണത്തിലെ വ്യത്യാസം കാരണം തലച്ചോറിന്റെ സന്തുലിതാവസ്ഥ നഷ്ടപ്പെട്ടത് കൊണ്ടാണ് അവർ പലപ്പോഴും വീണുപോയത്. ചൊവ്വയിൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഭൂമിയുമായി തത്സമയ ആശയവിനിമയം സാധ്യമാകാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ, ഈ സെൻസറി മോട്ടോർ വ്യതിയാനങ്ങൾ കാരണം ബഹിരാകാശയാത്രികർക്ക് ശരിയായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നാൽ അത് വലിയ ദുരന്തങ്ങൾക്ക് കാരണമായേക്കാം. ലാൻഡിംഗ് പോലുള്ള അതിനിർണ്ണായക ഘട്ടങ്ങളിൽ തലച്ചോറിലുണ്ടാകുന്ന ഈ ആശയക്കുഴപ്പം വലിയൊരു സുരക്ഷാ ഭീഷണിയാണ് ഉയർത്തുന്നത്.
ഈ പ്രതിഭാസത്തെ മറികടക്കാൻ പല സയൻസ് ഫിക്ഷൻ സിനിമകളിലും കാണിക്കുന്നത് പോലെ കൃത്രിമ ഗുരുത്വാകർഷണം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭീമാകാരമായ സെൻട്രിഫ്യൂജ് അല്ലെങ്കിൽ ഭ്രമണം ചെയ്യുന്ന വലിയ ചക്രങ്ങളുള്ള ബഹിരാകാശ പേടകങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും മികച്ച പരിഹാരം. ഇത് അസ്ഥികളുടെയും പേശികളുടെയും നഷ്ടം തടയുന്നതിനൊപ്പം തലച്ചോറിന്റെ ആരോഗ്യം നിലനിർത്താനും സഹായിക്കുമെന്ന് ഇഎസ്എ വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്നാൽ പ്രായോഗിക തലത്തിൽ ഇത് നടപ്പിലാക്കുന്നതിന് അമിതമായ ചിലവ് വരും. ബഹിരാകാശ ശാസ്ത്രത്തിൽ പേടകത്തിന്റെ ഭാരം കൂടുന്നത് സാമ്പത്തികമായി വലിയ ബാധ്യതയാണ് വരുത്തിവെക്കുന്നത്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഇതിനൊരു ബദലായി ശാസ്ത്രജ്ഞർ പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ വികസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. തലച്ചോറിലെ ഗുരുത്വാകർഷണം മനസ്സിലാക്കുന്ന പ്രധാന ഭാഗങ്ങളെ ചെറിയ വൈദ്യുത പ്രവാഹങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള പരീക്ഷണങ്ങൾ പ്രൊഫസർ ഫെറെയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പുരോഗമിക്കുകയാണ്. ഇത് ബഹിരാകാശയാത്രികരുടെ മസ്തിഷ്കത്തിന് പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളുമായി വേഗത്തിൽ പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള വഴക്കം നൽകും.
ബഹിരാകാശ യാത്രകൾ മനുഷ്യന്റെ കായികവും മാനസികവുമായ ശേഷികളുടെ അതിരുകൾ പരീക്ഷിക്കുന്ന ഒന്നാണ് എന്നതിൽ തർക്കമില്ല. വരാനിരിക്കുന്ന ആർട്ടെമിസ് III പോലുള്ള ചാന്ദ്ര ദൗത്യങ്ങൾ ഈ വെല്ലുവിളികളെ നേരി നേരിട്ട് പഠിക്കാനുള്ള വലിയ അവസരങ്ങളാണ് ഒരുക്കുന്നത്. ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഭാവിയിൽ ഈ പ്രതിസന്ധികൾക്ക് കൃത്യമായ പരിഹാരം കണ്ടെത്തുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. എങ്കിലും, ഈ ബഹിരാകാശ ഗവേഷണങ്ങൾ ബഹിരാകാശയാത്രികർക്ക് മാത്രമല്ല പ്രയോജനം ചെയ്യുന്നത്. ഭൂമിയിൽ വെച്ച് സാധാരണ രീതിയിൽ നമുക്ക് ഒരിക്കലും പഠിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധത്തിൽ, മനുഷ്യന്റെ മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും അതിന്റെ പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള അസാധാരണ ശേഷിയെയും മനസ്സിലാക്കാനുള്ള വളരെ വലിയൊരു ശാസ്ത്രീയ ജാലകമാണ് ബഹിരാകാശ പറക്കലുകൾ നമുക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നുതരുന്നത്.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (AI SOURCES)
