ഇന്ന് ലോകം കടന്നുപോകുന്നത് വലിയൊരു കുഴപ്പത്തിലൂടെയാണ്. കാര്യം സിമ്പിളായി പറഞ്ഞാൽ, മൂന്ന് പ്രശ്നങ്ങളാണ് നമ്മളെ ഒരുമിച്ച് വലിക്കുന്നത്. ഒന്നാമത്, ഫാൻ, ഫ്രിഡ്ജ്, മൊബൈൽ, കാർ എല്ലാറ്റിനും വൈദ്യുതി വേണം, ആവശ്യം ദിവസേന കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. രണ്ടാമത്, പെട്രോളും കൽക്കരിയും പോലുള്ള ഇന്ധനങ്ങൾ വേഗത്തിൽ തീരുകയാണ്. മൂന്നാമത്, ഭൂമി ചൂടുപിടിച്ച് കാലാവസ്ഥ എല്ലാം കൈവിട്ട് പോകുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ ഈ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരത്തിനായി നെട്ടോട്ടമോടുമ്പോൾ, ഇന്ത്യ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന നിലപാട് ഏറെ ദീർഘവീക്ഷണമുള്ളതാണ്. ആവേശത്തോടെയുള്ള താൽക്കാലിക പരിഹാരങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ പോകാതെ, വരുംതലമുറകളുടെ സുരക്ഷ കൂടി പരിഗണിക്കുന്ന ഒരു ഊർജ്ജനയമാണ് രാജ്യം രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്.
വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന വൈദ്യുതി ആവശ്യകതയെ നേരിടുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദപരമായ വഴികൾ തേടുകയും, അതുവഴി ഊർജ്ജ കാര്യത്തിൽ സ്വയംപര്യാപ്തത കൈവരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന ബുദ്ധിപരമായ ദൗത്യമാണ് ഇന്ത്യ ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നത്. ലോകം മുഴുവൻ വലിയൊരു കുഴപ്പത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോഴും, സുസ്ഥിരമായ ഒരു നാളെയ്ക്കായി ഇന്ത്യ വെട്ടിത്തെളിക്കുന്ന ഈ പുതിയ വഴി അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആഗോളതലത്തിൽ വലിയ പ്രാധാന്യത്തോടെയാണ് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്.
വേറെ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് കാശ് കൊടുത്ത് ഇന്ധനം വാങ്ങാതെ, നമ്മുടെ കൈവശമുള്ള വിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വൈദ്യുതി ഉണ്ടാക്കാനാണ് ഇന്ത്യ ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ ഭാഗമായാണ് മഹാരാഷ്ട്രയിൽ തുടങ്ങാൻ പോകുന്ന തോറിയം ഉപയോഗിച്ചുള്ള ആണവ നിലയങ്ങൾ. ഇത് വെറുമൊരു “പവർ പ്ലാന്റ് വരുന്നു” എന്ന വാർത്തയല്ല. ഇന്ത്യ ഭാവിയിൽ എങ്ങനെയൊരു ഊർജ്ജരാജ്യമായി മാറണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വ്യക്തമായ തീരുമാനമാണ് ഇത്.
തോറിയം പോലുള്ള നമ്മുടെ സ്വന്തം വിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചാൽ, വർഷങ്ങളായി നമ്മളെ പിടിച്ചുനിന്ന വിദേശ ഇന്ധന ആശ്രിതത്വത്തിൽ നിന്ന് മാറാൻ കഴിയും. അതോടൊപ്പം, സാധാരണ ആണവ നിലയങ്ങളേക്കാൾ അപകടസാധ്യത കുറവും ദീർഘകാല മാലിന്യം കുറവുമുള്ള സാങ്കേതികവിദ്യയാണിത്. അതിനാൽ തന്നെ, പരിസ്ഥിതിയെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ വികസനം സാധ്യമാക്കുന്ന ഒരു നല്ല മാതൃകയായാണ് ഈ പദ്ധതിയെ കാണുന്നത്.
മഹാരാഷ്ട്രയിൽ ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്ന ഈ തോറിയം ആണവ നിലയങ്ങൾ, ഇന്ത്യയുടെ ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക ചിന്ത എത്ര മുന്നിലാണ് എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. വളരുന്ന വൈദ്യുതി ആവശ്യം നിറവേറ്റുന്നതിനൊപ്പം, കാലാവസ്ഥാ മാറ്റത്തിനെതിരായ പോരാട്ടത്തിലും ഇന്ത്യയ്ക്ക് ശക്തമായ നിലപാട് എടുക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഇത് ഇന്നത്തെ വൈദ്യുതി പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ചർച്ച മാത്രമല്ല; ഇന്ത്യ തന്റെ ഊർജ്ജഭാവി സ്വയം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു എന്നതിന്റെ പ്രഖ്യാപനമാണ്.
ഇതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, അമേരിക്കയുടെ ആണവ നയം പൂർണ്ണമായും വേറൊരു വഴിയിലാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി അവിടെ ആണവ മാലിന്യം എവിടെ എങ്ങനെ സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കണം എന്ന പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാതെ കിടക്കുകയാണ്. ഫെഡറൽ സർക്കാർ ഇതിന് സ്ഥിരമായ ഒരു പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻ പരാജയപ്പെട്ടതോടെ, ഇപ്പോൾ ആ ഉത്തരവാദിത്തം സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കും പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങളിലേക്കും തള്ളിവിടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ് കാണുന്നത്. ഇത് പുതിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല, അപകടം താഴേക്ക് മാറ്റിവയ്ക്കുന്ന പഴയ അമേരിക്കൻ രീതിയുടെ തുടർച്ചയാണെന്നാണ് വിമർശനം.
ആണവ മാലിന്യം ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ വരെ അപകടകരമായി തുടരും. അത്തരം ഒരു ഭാരം “വികസനം” എന്ന പേരിൽ സംസ്ഥാനങ്ങളോട് ഏറ്റെടുക്കാൻ പറയുന്നത്, അവിടെയുള്ള ജനങ്ങളുടെ ആരോഗ്യവും പരിസ്ഥിതിയും ഭാവിതലമുറകളും കണക്കിലെടുക്കാത്ത സമീപനമാണ്. ലാഭം കുറച്ച് വർഷത്തേക്ക് മാത്രമുണ്ടാകുമ്പോൾ, അതിന്റെ ദോഷഫലം അനുഭവിക്കേണ്ടത് സാധാരണ ജനങ്ങളായിരിക്കും.
അതുകൊണ്ടാണ് അമേരിക്കയുടെ പുതിയ ആണവനയം വെറും ആഭ്യന്തര വിഷയമല്ലാതെ, ലോകം മുഴുവൻ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമായി മാറുന്നത്. ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാതെ പ്രശ്നം പുനർവിതരണം ചെയ്യാനുള്ള ഈ ശ്രമം, ആണവോർജ്ജത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അമേരിക്കൻ വാക്കുകളും പ്രവർത്തികളും തമ്മിലുള്ള വലിയ അന്തരം തുറന്നുകാട്ടുന്നു.
2050ഓടെ ആണവോർജ്ജ ശേഷി നാലിരട്ടിയാക്കുമെന്ന വാഗ്ദാനങ്ങളാണ് ട്രംപ് ഭരണകൂടം പറയുന്നത്. കാരണം കൂടുതൽ വൈദ്യുതി വേണം—ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾക്ക്, എഐ സംവിധാനങ്ങൾക്ക്, ക്രിപ്റ്റോ മൈനിംഗിന്. പക്ഷേ, ഈ ആവശ്യം നിറവേറ്റാൻ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ മാലിന്യങ്ങളിലൊന്നുണ്ടാക്കുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യയെ ആശ്രയിക്കുന്നത്, ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഒട്ടും ചിന്തിക്കാത്ത സമീപനമാണ്. “സുരക്ഷിതവും വിലകുറഞ്ഞതുമാണ്” എന്ന വാക്കുകൾ കൊണ്ട്, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ നീളുന്ന വിഷഭാരം മറയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല.
നെവാഡയിലെ യുക്ക പർവതത്തിൽ എല്ലാ ആണവ മാലിന്യങ്ങളും സൂക്ഷിക്കാമെന്ന അമേരിക്കയുടെ പഴയ പദ്ധതി തന്നെ പരാജയപ്പെട്ടത് ഇതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്. പതിനഞ്ച് ബില്യൺ ഡോളറിലധികം ചെലവഴിച്ചിട്ടും, രാഷ്ട്രീയ തർക്കങ്ങളും പ്രാദേശിക എതിർപ്പുകളും കാരണം അത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. അതിന് ശേഷം “സമ്മതമുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ” തേടുന്ന സമീപനമാണ് സ്വീകരിച്ചത്. പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ അത് പണമൊഴിച്ച് ദുർബലമായ പ്രദേശങ്ങളെ ലക്ഷ്യമിടുന്ന രീതിയാണെന്ന ആരോപണവും ശക്തമാണ്.
സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് പ്രലോഭനങ്ങൾ നൽകി ആണവ മാലിന്യം ഏറ്റെടുക്കാൻ പറയുന്നത്, ഫെഡറൽ സർക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഒഴിവാക്കുന്നതിന് പുറമേ, പരിസ്ഥിതി നീതിയെയും ലംഘിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ മാലിന്യം അവിടെ കുഴിച്ചിട്ടാൽ, ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളും മലിനീകരണവും അപകടസാധ്യതയും തലമുറകളോളം അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ സഹിക്കേണ്ടിവരും. ലാഭം കൊയ്യുന്നത് വലിയ കമ്പനികളും ഭരണകൂടവുമാകുമ്പോൾ, ഭാരം വഹിക്കുന്നത് സാധാരണ ആളുകളാണ്.
അവസാനം പറഞ്ഞാൽ, ഇത് പുരോഗതിയുടെ പേരിൽ അപകടം മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് മാറ്റിവയ്ക്കുന്ന നയമാണ്. ഊർജ്ജ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമെന്ന് പറഞ്ഞ്, ഭാവിതലമുറകൾക്ക് പാരമ്പര്യമായി ഒരു വിഷബോംബ് വിട്ടുകൊടുക്കുന്ന സമീപനം. അതിന് ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാൻ തയ്യാറാകാതെ “സമ്മതം” ചോദിക്കുന്ന അമേരിക്കൻ രീതി, ശക്തിയുള്ള രാജ്യങ്ങൾ എങ്ങനെ അപകടം ദുർബലരിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു എന്നതിന്റെ മറ്റൊരു ഉദാഹരണമായി മാത്രമേ ചരിത്രത്തിൽ നിലനിൽക്കൂ.
